Minderheid

  • Berichtcategorie:Leven

Meneer Elders en Vriendin zijn nu ruim twee jaar weg uit onze banen bij de Rijksoverheid. Dus volg ik het landelijke politieke nieuws met iets meer afstand. Maar nog wel met interesse. En uiteraard heb ik het coalitie-akkoord gelezen dat de basis vormt van onze nieuwe regering.

Als eerste lees ik altijd de financiële bijlage. Dat blijft toch een beetje beroepsdeformatie. Waar gaat het geld naartoe en, minstens zo belangrijk: waar komt het geld vandaan? Want dan kun je daarna het kaf van het koren scheiden. Soms zie je in het akkoord twee pagina’s ronkende en juichende tekst staan over een onderwerp, maar zie je er in de financiële bijlage geen euro van terug. Dan weet je: gelul voor de bühne. Geen geld, geen actie.

Het eerste debat in de Tweede Kamer over het coalitie-akkoord was ook interessanter dan normaal. Normaal is het een formaliteitje. De oppositie predikt hel en verdoemenis, en de coalitie staat er toch een beetje bij met een houding van ‘praat maar lekker door, wij hebben hier een meerderheid dus dit gaat allemaal gewoon gebeuren tenzij we onderling ruzie krijgen en onderweg struikelen‘. Maar dat was dit keer anders.

Minderheid

Want we hebben voor de verandering een minderheidskabinet. Nu is het in Nederland vaak zo dat een kabinet wel een meerderheid heeft in de Tweede Kamer, maar niet in de Eerste Kamer. Maar dit keer is het anders. In beide Kamers geen meerderheid.

Fijne verzameling afsplitsinkjes daar in de Eerste Kamer, overigens…

En dat betekent dat er voor elk voorstel gezocht moet worden naar steun bij tenminste een deel van de oppositie. Dat wordt een feestje, maar niet heus. Want er staan een paar heel grote brokken geld in het akkoord voor problemen die we veel te lang voor ons uitgeschoven hebben. Stikstof en defensie. Dat we ook nog iets moeten met klimaatdoelen en ander achterstallig onderhoud vergeten we dan maar even.

Dat geld moet ergens vandaan komen. En je wilt ook niet al te drastisch aan de belastingknoppen draaien (alhoewel…). Dus moet er bezuinigd worden.

Iets met schouders en lasten

Dus bezuinigingen staan er ook genoeg in het coalitie-akkoord. Bezuinigingen die nogal wat los maken. Een hogere AOW-leeftijd. Nader uit te werken bezuinigingen in de zorg. Een kortere duur van de WW-uitkering. Een belastingverhoging middels een ‘Vrijheidsbijdrage’. Uit een doorrekening van het coalitie-akkoord bleek afgelopen week dat de lagere- en middeninkomens hard geraakt worden. Weinig verrassend. Wel confronterend.

De centrale vraag wordt dus welke weldenkende partij, die geen onderdeel is van het minderheidskabinet, dat soort omstreden bezuinigingen aan een meerderheid gaat helpen? Dan moet je er wel iets heel groots voor terugkrijgen waar jouw achterban op zit te wachten. En dat kost dan natuurlijk weer geld. Daarmee is het effect weer weg…

Je ziet ook meteen sussende woorden. De oppositie ziet ‘kansen’ en de kersverse premier stelt ‘dat er nog tijd is om dingen te verbeteren’. Hij moet wel. Want een minderheidskabinet.

Ik ben dus nog niet heel bezorgd over al die drastische bezuinigingen. Eerst maar eens kijken welke partij het waagt om die dingen aan een meerderheid te helpen. Ik zie het zelfs nog gebeuren dat de hypotheekrenteaftrek toch wordt afgeschaft als onderdeel van een deal. Want het blijft politiek. Alles is mogelijk. Niet alles is fijn.

Wat zijn jouw verwachtingen bij dit nieuwe kabinet?

Winterspo(r)t

  • Berichtcategorie:Leven

Het is weer die tijd van het jaar. De ene na de andere collega ging ‘op wintersport’. Dat is een vorm van vermaak die Meneer Elders nooit begrepen heeft. En waar ik dus hoognodig mijn mening eens over moet geven.

Nu moet ik ook eerlijk bekennen dat mijn eigen beperkt ontwikkelde motoriek maakt dat ik het verstandig vind om geen sporten als schaatsen en skiën te beoefenen. Ik sta van nature al vrij wankel op mijn benen. Ik kan het lot dus maar beter niet tarten. Meneer Elders werd eens gebeld door een collega die op wintersport was. Terwijl die in de helikopter lag, op weg naar het ziekenhuis. Valpartijtje op de eerste dag van de wintersport. Ik geloof dat er een maand of negen aan revalidatie nodig was. Dat dus.

Maar zelfs als ik wel een sportieve evenwichtige mens zou zijn, denk ik niet dat een wintersportvakantie mij zou kunnen bekoren. Twee dagen autorijden voor een weekje op een berg. Met een dakkoffer op je nieuwe, dikke wagen. Heb je al eens opgelet hoe breed, hoog en dik die dingen tegenwoordig zijn?

Ik snap niet dat mensen dat de moeite waard vinden. Of zegt het iets over het leven dat ze thuis leiden lijden? 😈 Er zijn overigens diverse gradaties van sneuheid bij de wintersporters. Het ergst vind ik de mensen die gebruind terugkomen, maar waar je duidelijk de afdruk van de skibril in hun gezicht ziet.

Ik heb wel eens gekeken wat dat kost, zo’n weekje wintersport. Huisje / appartementje huren. Een weekje bungalowpark in het hoogseizoen is er niks bij. En dan ben je er nog niet. Om op die kaalgeslagen en met kanonnen wit gespoten hellingen (ik geloof dat ze dat ‘piste’ noemen) te komen heb je een skipas nodig. Van die prijzen piste ik ook. In mijn broek. Van het lachen…

Tsja, en dan denk je tijdens het skiën wachten in de rij om naar boven te gaan en wachten in de rij om naar beneden te gaan ook wel eens dat je zin hebt in iets te eten of iets te drinken. Nou, met € 8,50 voor een biertje, een kop automatenkoffie voor € 4,50, en een stuk apfelstrudel voor € 12,50 kun je je lol wel op. Maar goed, dan ben je wel een weekje lekker buiten geweest, toch? Dat was ik de afgelopen weken ook. Het tuinseizoen is weer begonnen. Ik ben de moestuin al zaaiklaar aan het maken. Gratis.

Gelukkig zal de klimaatverandering wel een einde maken aan deze nutteloze tijdbesteding. Over een jaar of vijftig kun je alleen nog skiën op de hoger gelegen pistes in de Himalaya. Of op de ijsplaneet Hoth. Waar SpaceX van die gekke enge Tesla-miljardair je tegen die tijd vast wel voor een schappelijk prijsje heen wil brengen.

Ga jij wel eens op wintersport?

ANANAS-maand

  • Berichtcategorie:Leven

Veel mensen deden in januari aan een Dry January. Een maandje geen alcohol na de feestdagen.

Persoonlijk vind ik januari daar de minst geschikte maand voor. Op elke nieuwjaarsborrel zit je te sippen met je glaasje water. En er is een bron van troost minder in deze koudste en donkerste aller maanden. De natuur in rust, je lichaam uitgeput van de feestdagen, en jij probeert uit alle macht om een gedragsverandering te bewerkstelligen. Het is ook nog eens een lange maand, met 31 dagen. Wat een zelfkastijding.

Nee, dan februari. Drie dagen korter. En met het naderende voorjaar en meer tijd in de tuin voor ons een optimistischer maand. Meneer Elders en Vriendin doen deze maand dus een ANANAS-maand.

Nee, niet die enorme vrucht. Hier staat het voor Absolutely No Alcohol & No Added Sugars (ja, ik probeerde Engelse termen te vermijden…). Dus geen wijntje of whisky of andere vorm van alcohol. Geen druppel. En ook geen stukje reep chocolade ‘s avonds op de bank. Even wat gewoontes doorbreken en zo.

Het is ook een van de eerste acties om iets meer aandacht aan het verminderen van gewicht te besteden in dit jaar. 1 februari klim ik op de weegschaal, en op 1 maart weer. Kijken of er wat vanaf gaat.

Dopamine

Her idee ontstond vorige week in een gesprekje thuis op de bank. Vriendin leest op dit moment het boek ‘Dopamine Nation’ van Dr. Anna Lembke. Het onderzoekt de balans tussen plezier en pijn in de context van de verslaving van de moderne samenleving aan dopamine-rijke prikkels, zoals sociale media en drugs.

Dopamine is een neurotransmitter in de hersenen die een sleutelrol speelt bij motivatie, plezier en beloning. Het helpt bij het reguleren van functies zoals stemming, beweging en aandacht, en het versterkt gedrag dat als prettig of gunstig wordt ervaren. Het een leidde tot het ander in ons gesprek, en de ANANAS-maand was geboren.

Humeur

Ik verwacht dat we de eerste twee vier weken van de ANANAS-maand bloedchagrijnig zullen zijn in Huize Elders. Afkickverschijnselen. Een bewijs dat het nodig is.

En Doggy moet ook meedoen. We moeten goed op haar gewicht letten vanwege haar hartafwijking en medicijnen. Maar ons bosmarmotje is sinds haar komst naar Huize Elders 500 gram aangekomen. Dat lijkt niet veel, maar het is een gewichtstoename van meer dan 10 procent… Doggy is nog meer gefocust op eten dan wij zijn, dus ze zal het zwaar krijgen. En wij daarmee ook…

Kick jij wel eens af?

Jaardoelen 2026

  • Berichtcategorie:Leven

Blue Monday 2026! De dag dat mensen zich realiseren dat de meeste goede voornemens alweer in rook zijn opgegaan, dat de wereld en je leven niet ineens miraculeus veranderd zijn in het nieuwe jaar (in elk geval niet ten goede), en dat het nog heel lang duurt voordat het voorjaar wordt. Kortom, niet de meest opwekkende dag van het jaar. Daarom al jarenlang voor mij het moment om juist wel vooruit te kijken naar mijn doelen voor dit jaar. En dit keer ook om even terug te blikken op mijn doel van het afgelopen jaar.

Terugblik 2025

Afgelopen jaar brak ik met mijn traditie van een opeenstapeling van concrete doelen. En had nog maar één doel. De lijn van ons nieuwe leven hier in Elders vasthouden. Uitbouwen. Met tijd voor de tuin, het verduurzamen en comfortabeler maken van ons huis. En met als randvoorwaarde dat we financieel niet ontsporen. Ook wilde ik gezond(er) leven. Met vooral meer ruimte voor rust en ontspanning, en minder stress en drukte.

Ik kijk wat dat betreft terug op een uitstekend 2025. We hadden een heel succesvol tuinseizoen. We hebben de eerste grote verduurzamingsstap gezet met de vervanging van alle kozijnen en ramen in ons huis.

Financieel zijn we zeker niet ontspoord, met een spaarpercentage van 50,2 procent. Mijn Financiële Systeem doet z’n ding. Ook heb ik in 2025 meer boeken gelezen. En minder televisie en vooral minder nieuws gekeken. Dat is ook allemaal goed voor de geestelijke gezondheid.

Minder tevreden ben ik over mijn bewegen en (in het verlengde daarvan) mijn gewicht. Ik hoopte dat de tuin mij voldoende beweging zou geven, maar die hoop was ijdel. En misschien is het leven ook iets te Bourgondisch…

In het verleden werd ik tussen Kerst en Oudjaar vaak een beetje melancholisch. Somber zelfs. Weer een jaar voorbij, de cijfertjes ontwikkelden zich positief, maar voor mijn gevoel was ik geen stap dichter gekomen bij het leven dat ik eigenlijk wilde. Sinds een paar jaar is dat gevoel heel anders. Eind 2023 was er de verwachting van alle nieuwe uitdagingen en de stap naar Elders, en eind 2024 sloten we een dynamisch jaar af waarin alles op z’n pootjes terecht kwam. En ook eind 2025 keek ik heel blij terug. Dit is het leven dat ik wil leiden. Hier wil ik nooit meer weg. Een heerlijk gevoel om te hebben.

Vooruitblik 2026

Mijn doel voor 2026 zal je na het voorgaande niet verbazen. Vooral doorgaan op de ingeslagen weg. Met de tuin, met ons huis, met dit leven. Samen met Vriendin en Doggy.

Wel heb ik op twee terreinen iets specifiekere doelen. Ik ga actief op zoek naar manieren om meer te bewegen en wil (moet) echt beter op mijn gewicht letten. Daar ben ik in december al mee begonnen (ja mensen, dat kan echt) en er zijn al een paar kilo af. Maar er mag echt nog wel wat meer af. Ik noem geen concreet getal, al heb ik dat wel in mijn hoofd.

Daarnaast mijn loopbaan carrière verzameling achtereenvolgende banen werkzame leven. Het afgelopen jaar heb ik geëxperimenteerd met de driedaagse werkweek, en dat is een blijvertje in de vakantieperiodes. En ik heb een extra lange kerstvakantie genomen. Ruim vier weken, vandaag (maandag 19 januari 2026) is mijn eerste werkdag in dit nieuwe jaar. Komend jaar wil ik bekijken hoe ik verder af ga bouwen. Werken voor het geld hoeft sowieso al niet meer, en er is een bijbaan om in elk geval het brein bezig te blijven houden. Mijn huidige werk is nog steeds erg leuk, we zitten in een groot verandertraject en ik verwacht veel veranderingen van binnen en van buiten in 2026. Maar ik denk wel na over hoe en wanneer ik af ga bouwen en echt ga stoppen.

Ik wil in elk geval tot en met januari 2027 voltijds blijven werken. Per 1 januari 2027 verwacht het ABP over te gaan naar het nieuwe pensioenstelsel. En om maximaal recht te hebben op compensatie moet ik per die peildatum voltijds werken….

Klaar met moeten

Vorig jaar schreef ik dat ik klaar was met ‘moeten’. Dat leidt immers alleen maar tot teleurstellingen. Daar heb ik nog veel over nagedacht. Bij de FIRE Meetup medio november had ik er nog een interessant gesprek over met een stel die ook op de FIRE-reis zijn. Voor mij is het de essentie van financiële vrijheid. Zo min mogelijk moeten, maar alles mogen. Heel veel kunnen. Ik kan niet anders dan constateren dat ik in 2025 hier mooie stappen in gezet heb. Voor 2026 hoop en wens ik dat ik op dezelfde manier door kan gaan op deze weg.

Financiële doelen

Nog een laatste dingetje over financiële doelen. Stel jezelf zeker geen concreet vermogensdoel. Dus niet ‘aan het eind van het jaar wil ik een vermogen van € 100.000 hebben’. Zeg hooguit iets over je eigen inleg of je spaarpercentage. Want op het rendement heb je als individu nul komma niks invloed. En naarmate je verder komt op je reis is het rendement van grotere invloed dan je inleg. Met een vermogensdoel organiseer je alleen maar weer een teleurstelling. En die zijn er al genoeg in het leven, daar hoef je zelf niet extra aan bij te dragen.

Ter onderbouwing mijn grafiek met mijn eigen inleg en de waarde van mijn beleggingsportefeuille. Op de inleg, de lichtgekleurde lijn, heb ik zelf invloed. De waarde, de donkerblauwe lijn, wordt door ‘de markt’ bepaald.

Wat moet jij allemaal van jezelf in 2026?

De chaos die kantoortje heet

  • Berichtcategorie:Leven

Er was eens een Geldnerd. Die na jarenlang uitproberen administratief alles tot in de puntjes op orde had. Elk stukje papier dat het huis binnenkwam werd minutieus bekeken. Acties werden afgehandeld, er werd gekeken of het mogelijk was om het papier te vervangen door iets dat elektronisch binnenkwam, en uiteindelijk werd het gescand, het resulterende bestandje werd gearchiveerd, en ook het stukje papier werd indien nodig gearchiveerd en anders rüchsichtloos door een shredder heen gehaald om in hele kleine snippers Huize Geldnerd weer te verlaten.

We spoelen het verhaal een paar jaar vooruit. Geldnerd is niet meer. Inmiddels is er een Meneer Elders met een Huize Elders. En vooral: met een grote tuin. Die van maart tot en met oktober veel aandacht vraagt. Aandacht die Meneer Elders graag geeft. Maar aandacht die tijd kost, en die tijd moet ergens vandaan komen.

Onder andere van het administratieve proces. Jawel, papiertjes en mailtjes die binnenkwamen werden nog wel snel bestudeerd. Noodzakelijke acties, zoals het betalen van rekeningen, vonden gewoon plaats. Maar daar hield het wel mee op. Tussen maart en oktober werd er een kast opengetrokken in mijn kantoortje, en werd het papiertje naar binnen geschoven. Rekeningen en post ter archivering. Bonnetjes van de bouwmarkt. Handleidingen. Dingen die links en rechts opduiken en daar thuishoren.

Toen de kast vol was begon ik maar verder te stapelen op het bureau. Ik zat daar toch vrijwel nooit, op mijn thuiswerkdagen zijn er plekjes in huis met een beter uitzicht. Dus je snapt, na het tuinseizoen was het kantoortje een behoorlijke chaos geworden. Idem mijn administratieve mailbox. Want ook daar was de post gewoon blijven staan.

Ergens in een hoekje van het kantoortje stond ook nog een doos met niet-gebruikte elektronica die na de verhuizing nog niet uitgepakt was. Meer dan een jaar later.

Die chaos duurde tot nu. Want op een van de donkere dagen voor de Kerst heb ik die hele handel maar eens uitgezocht. Eindejaarsschoonmaak. Het meeste kon uiteraard weg. De rest is nu gescand en gearchiveerd. Ik heb nog één ordner met papieren. De rest is elektronisch.

Ook de vele papieren die de vorige eigenaar van Huize Elders heeft achtergelaten heb ik maar eens doorgelezen. Ik weet nu alles wat er te weten valt over de verbouwingen in 1986 en 1997. Ik heb de originele bouwtekeningen gevonden. En nog wat dingen die mogelijk van pas kunnen komen.

En nu is het kantoortje dus geen chaos meer. Het is leeg en opgeruimd, Geldnerd en Marie Kondo zouden trots op me zijn. Maar wat een verschil met vroeger. En vooral ook een signaal dat ik veel meer buiten leef. En dat is zonder meer een gezonde ontwikkeling.

Doe jij ook een eindejaarsschoonmaak?

Wat er overblijft

  • Berichtcategorie:Leven

Naar aanleiding van mijn blog-posts over de FIRE-status en de begroting voor 2026 kreeg ik een vraag van Luxe Of Zuinig. De vraag was hoe ik om wil gaan met het opmaken van de pot met geld.

Zoals Luxe Of Zuinig terecht constateert hebben wij geen kinderen, dus het in stand houden van de pot is niet perse nodig. En onze huidige ruime maandelijkse bijdrage betekent dat de pot alleen maar verder zal groeien. Daardoor hebben wij een zeer grote kans dat de pot nooit echt grote deuken gaat oplopen.

Formaliteiten geregeld

Dit is inderdaad wel een vraagstuk dat mij bezighoudt. Ook omdat ik niet van plan ben om mijn levensduur tot het maximale te rekken. Kwaliteit van leven is belangrijker dan lengte van het leven. Ook daar heb ik al lang en diep over nagedacht en er ook al mijn maatregelen voor getroffen. Als er lijden in zicht komt, of het is genoeg geweest, dan gaat de stekker er gewoon uit.

Ook werk ik nog steeds minimaal één keer per jaar mijn Achterblijversdocument bij. Recent heb ik het zelfs uitgebreid met een compleet draaiboek voor mijn uitvaart. De aanleiding was een aantal uitvaarten in de afgelopen jaren. De meeste van een soort die ik absoluut niet voor mijzelf zou willen. Toen ik er dus één trof die me wel aansprak (eenvoudig, kort, de borrel met bittergarnituren na afloop was het belangrijkste onderdeel) heb ik het draaiboek toegevoegd aan mijn document. Ik hoop nog steeds dat het niet heel snel nodig gaat zijn, maar dan is het er in elk geval. Hoeven de nabestaanden daar geen tijd en energie in te steken.

Al sinds 2013 hebben Vriendin en ik allebei een testament dat de financiële nalatenschap regelt. We willen daar nog wat dingen aan bijstellen, maar dat staat niet echt hoog op onze prioriteitenlijst. Iets met struisvogels en zand en een kop.

De strategie

Tsja. Die pot met geld. Ook een luxe-probleem natuurlijk.

Ons idee is nog steeds dat die pot geld echt wel voor een groot deel op gaat. Vriendin is 6,5 jaar jonger dan ik ben, en we willen eigenlijk tegelijk stoppen met werken. Daar moet dus 6,5 jaar extra overbrugd worden totdat haar pensioenpotten beginnen met uitbetalen. Vriendin sputtert heel erg tegen dat ze dat allemaal zelf moet kunnen, en emancipatie en slimme meiden die op hun toekomst zijn voorbereid en economische zelfredzaamheid en zo. Dat is allemaal waar en zeer te waarderen, maar stilletjes hoop ik toch dat ze op enig moment ook een stukje van mijn pot accepteert om zelf eerder te kunnen stoppen. Samen stoppen is veel leuker!

En eigenlijk mag die pot ook al wel grotendeels leeg zijn als die pensioenpotten beginnen met betalen. We hebben allebei al meer netto-pensioen opgebouwd dan we nodig hebben voor onze huidige levensstijl. We zijn erg nieuwsgierig naar de verrassingen die het ABP voor ons in petto heeft bij de overgang naar het nieuwe pensioenstelsel. We hopen natuurlijk op net zulke mooie berichten als bij sommige andere fondsen, maar dat weten we eenvoudigweg nog niet.

Als het tegenvalt en als de pensioenaangroei de komende decennia geen gelijke tred houdt met de inflatie, dan is het natuurlijk wel handig als er nog wat vermogen over is. Eind 2026 wordt een belangrijk ijkmoment. Dan weten we hoe ons pensioen bij het ABP er in het nieuwe stelsel uitziet.

Leven nadat het betaalde werk stopt

Bijna drie jaar geleden schreef ik al over mijn plannen nadat het betaalde werk stopt. Leven van dividendinkomen, aangevuld met de verkoop van kleine plukjes beleggingen als dat nodig is. Neveninkomen alleen als het bijbehorende werk héél erg leuk is, maar het zou niet iets moeten zijn dat nodig is.

In de financiën heb ik vooral ruimte gemaakt voor verduurzaming. Huize Elders beter achterlaten dan we het aantroffen. Maar ook ruimte voor leuke dingen. We (ik vooral) hebben nog maar een heel beperkt aantal wensen qua grote reizen. Ik zou graag nog eens naar zuidelijk Afrika om de grote wilde dieren te zien voordat wij mensen ze definitief uitroeien in onze oneindige domheid en hebzucht. En ik wil graag nog een keer terug naar het Verre Warme Land om een deel van de as van Hondje uit te strooien. Maar daar houdt het dan wel op. ‘Building the life that you don’t need vacation from’ is niet voor niets de ondertitel van deze blog.

De reserve voor de laatste fase

Ons huis is het potje voor de laatste fase van het leven. De realiteit gaat zijn dat we hier niet eeuwig kunnen blijven wonen. Op enig moment kunnen we de tuin niet meer aan. Dat was voor de vorige bewoners van Huize Elders ook de reden om te vertrekken, met pijn in hun hart.

Als we hier weggaan komen we in een andere levensfase. Een fase waarin het waarschijnlijker wordt dat we meer zorg en ondersteuning nodig hebben. Ouders met kinderen hebben dan de illusie dat de kinderen voor hen zullen zorgen. Wij hebben die kinderen illusie niet. Wij zullen die zorg en ondersteuning in moeten kopen. Net als die nu nog hoopvolle ouders.

Op dat moment zijn er nog onze pensioenuitkeringen, mogelijk een restje vermogen, en de netto opbrengst (verkoopwaarde -/- eventuele resthypotheek) van Huize Elders. Dat zou genoeg moeten zijn.

Zoals ik al schreef, het is niet mijn bedoeling om het leven zo lang mogelijk te rekken. Er komt een moment dat ik de stekker eruit wil trekken. Daarom heb ik mijn wilsverklaringen. De boel onnodig rekken en lijden met bijbehorende hoge zorgkosten? Niet als het ook maar enigszins aan mijzelf ligt. Die pot voor de laatste fase gaat dus met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid groot genoeg zijn.

Wat er overblijft…

Er zal dus nog wel wat geld overblijven nadat wij dood en gecremeerd / geresomeerd zijn. Wat daarmee gebeurt? Dat staat in ons testament. En dat maakt mij dan eigenlijk ook geen donder meer uit. Ik hoop dat de mensen en/of organisaties die ik tegen die tijd iets nalaat er mooie en nuttige dingen mee zullen doen.

Hoe heb jij de dingen geregeld voor de volgende levensfasen?

Eerste begrotingswijziging 2026

  • Berichtcategorie:Leven

In maart van dit jaar overleed Hondje. We missen hem enorm, en zijn een behoorlijk lange periode heel verdrietig geweest. Nog steeds schieten soms de tranen in mijn ogen als ik terugdenk aan hem. Deze zomer werd zijn afwezigheid pijnlijk voelbaar tijdens mijn driedaagse werkweek. Rondscharrelen zonder Hondje die om mij heen scharrelde was gewoonweg niet hetzelfde. Maar we vonden het te vroeg voor een opvolg(st)er, en vonden stilletjes ook dat een opvolger (net als destijds Hondje zelf) op ons pad moest komen. In de blog over mijn ontwerpbegroting 2026 liet ik dan ook weten dat er in de nieuwe begroting geen kosten voor een huisdier waren opgenomen.

Het kan verkeren

Maar soms gebeuren dingen. We lazen een verhaal dat ons aangreep. Een hondje dat een dubbele pechkaart getrokken had. Een oogafwijking (ze heeft eigenlijk een brilletje nodig) en een hartafwijking. En na een jaar bij haar moeder wonen zag die haar als concurrent, en was verder samenleven onmogelijk. Het leidde tot veel stress bij baasjes en hondje, en er werd een pleeggezin gezocht. Nadat dat gevonden was, ging men op zoek naar een definitief mandje. Toen er zich na een maand nog niemand gemeld had voor dit schatje, hebben wij er een mailtje aan gewaagd.

Liefde op het eerste gezicht was het van haar kant in elk geval niet, er was vooral heel veel stress. Zowel bij het oude baasje als bij het hondje. Ze zat anderhalf uur hijgend van de stress in een hoekje, en keurde ons nauwelijks een blik waardig.

Maar we gaven niet op, en planden een vervolgbezoek op haar pleegadres. En zagen een ander hondje. Een blij ei in een veilige omgeving. Die vrolijk huppelde tijdens de wandeling en zelfs aandacht voor ons begon te krijgen. Heel misschien hielpen de snoepjes, die we haar stilletjes toestopten, een beetje in dit proces.

En wij? Meneer Elders werd ter plekke een beetje verliefd, en wij annuleerden het vakantiehuisje dat we voor de week daarop in Frankrijk geboekt hadden. Dat kon nog net zonder kosten. En we maakten een afspraak voor een vervolg. Een hele dag bij ons thuis. Alleen het hondje en wij.

’s Ochtends haalden we haar op bij het pleegadres. Bij binnenkomst tekenen van herkenning, en we werden enthousiast begroet. Maar toen ze in de gaten kreeg dat het de bedoeling was dat ze mee ging, kroop ze weg onder een bank. Gelukkig bleek ze niet bestand tegen de verleiding van snoepjes… De autorit naar huis was stressvol. Maar bij het zien van onze tuin werd ze nieuwsgierig, en scharrelde rustig een kwartiertje om ons heen door de tuin heen. Binnen sloeg de stress weer even toe, maar kroop ze hijgend en en bibberend wel heel snel bij ons op een stoel. En toen Vriendin even opstond om haar koffiekopje weg te brengen, greep het hondje haar kans en nestelde zich languit op de stoel van Vriendin. Tien minuutjes later lag ze heerlijk te slapen.

We hadden een mooie dag. Maakten een paar wandelingen. Ze klom spontaan bij ons op schoot. Lag een deel van de middag al tevreden te tukken op de bank, alsof ze nooit anders gedaan had. Eind van de middag hadden we contact met de eigenaar. Besloten in onderling overleg dat we haar de stress van de verplaatsing niet nog een keer aan wilden doen, omdat we zeker wisten dat we haar in huis wilden nemen. Ik reed naar het pleegadres om haar spulletjes op te halen, en maakte tegelijk een afspraak zodat ze nog wel gedag kunnen komen zeggen. Reed terug naar huis, installeerde haar bench als ‘veilige’ plek, en nestelde mij heel tevreden naast een tevreden hondje en een tevreden Vriendinnetje op de bank. We zijn weer met z’n drietjes.

En we hadden een weekje vrij, dus er is ruim de tijd om aan elkaar te wennen. Ook een voordeel.

Hallo! Ik ben Doggy! En ik ben net zo eigenwijs als ik eruit zie….

Begrotingswijziging 2026: Huisdierkosten

Dus. Er is weer een hondje. Die hier gewoon Doggy gaat heten. Niet Hondje2 of NieuwHondje of zoiets. De naam Hondje opnieuw gebruiken vonden we niet passend. Ik koester de herinneringen aan Hondje-die-nu-bij-de-Regenboogbrug-op-mij-wacht. En ik verheug me op de mooie herinneringen die we met Doggy gaan maken.

En hierbij heb ik dus de eerste majeure wijziging te pakken in de Begroting 2026. Er staan weer huisdierenkosten in. We gaan voorlopig niet werken met een uitlaatservice, dat scheelt. Maar er gaat weer geld gespendeerd worden en een Doggy verwend worden.

De titel van deze blog is een knipoog. Ik geef graag geld uit aan dingen die ik belangrijk vind en die mij blij maken. Doggy maakt mij blij. Nu al. En het is uiteraard geen toeval dat dit bericht verschijnt op 4 oktober. Dierendag.

Ga jij jouw huisdier vandaag ook extra verwennen?

Het gevoel van het internet

  • Berichtcategorie:Leven

Onlangs had ik een appwisseling met blog-vriend Tom (ja, die iPhone-spender van Tips van Tom). Een van de onderwerpen die ter sprake kwam was het gebruik van sociale media. De emoties die kwamen kijken bij het verwijderen van Whatsapp van je mobiele telefoon. Tom gaf oprecht aan dat het voelde alsof hij iets heel ergs gedaan had, alsof je net het infuus dat je van zuurstof voorziet uit je pols hebt getrokken.

Een hele mooie poëtische omschrijving (sowieso kan Tom goed schrijven, dus ga hem vooral volgen als je dat nog niet doet!). En het is een gevoel dat ik ook herken uit mijn eigen vertrek van diverse social media. Voor mij wederom de bevestiging dat het gebruik van dit soort apps weliswaar nuttig en functioneel, maar inmiddels eigenlijk ook een hele foute verslaving is. Ongeveer op hetzelfde moment zag ik een reactie vanuit de Grote Stad. Van mooie sprookjesschrijfster Mevrouw Hoefnix (die op onverklaarbare wijze verdween uit mijn blogroll en op even onverklaarbare wijze weer verscheen). Zij had het over een IG-account. In mijn plattelands-naïviteit vroeg ik wat dat was. Dat bleek Instagram te zijn. Nou is het verschil tussen Whatsapp en Instagram dat ik Whatsapp ooit wel gebruikt heb, maar Instagram niet. ‘Op Instagram zitten’ is wat mij betreft nog erger dan ‘in Amsterdam zitten’. Die stad en ik zijn nooit een match geweest.

De schijn van contact

Facebook en Twitter heb ik ooit intensief gebruikt. En ik ontdekte dat het een en al oppervlakkigheid is. De schijn van contact. Ooit had ik mijn geboortedatum op mijn Facebook-profiel staan. Ik weet nog dat ik meer dan honderd berichtjes kreeg op mijn verjaardag. Hoe blij me dat maakte. Al die mensen die aan mijn verjaardag dachten door het algoritme aan mijn verjaardag herinnerd werden en gedachteloos op een knopje drukten. Het jaar daarop had ik mijn geboortedatum verwijderd. Niet één berichtje…. Dat is geen contact. Dat is een schijnwereld.

Inmiddels ben ik er al een hele tijd weg. Zorgen over privacy en ook de steeds giftiger cultuur. Aan Instagram, Snapchat, TikTok, en al die andere sociale media ben ik nooit begonnen. Ben ik daardoor mensen uit het oog verloren? Zeker. Maar wat is een contact waard dat geen contact is? Het onregelmatige praatje met mijn buurman, als ik bezig ben in onze tuin, is een miljoenmiljard maal echter dan een felicitatie voor mijn verjaardag door het Facebook-algoritme. Eén knuffel met Hondje was meer waardevol dan een miljoenmiljard kattenfilmpjes. En één gek dansje met Vriendin in onze woonkamer geeft meer echte blijdschap dan een miljoenmiljard dansfilmpjes op TikTok.

LinkedIn

Momenteel ben ik me mentaal aan het voorbereiden op het volledig verwijderen van die ene laatste social media account die ik persoonlijk nog heb. LinkedIn. Het ‘gedoe’ over de aanpassing van hun voorwaarden om mijn bijdragen te gebruiken voor het trainen van hun AI (waarbij ze het schuifje in hun instellingen voor het gemak maar vast op ‘aan’ hebben gezet) is slechts de druppel die de emmer doet overlopen.

Dat schuifje staat inmiddels natuurlijk uit. De apps heb ik al heel lang geleden van mijn apparaten verwijderd, heel af en toe log ik nog even in op mijn laptop. Onlangs heb ik vrijwel al mijn bijdragen en commentaren al verwijderd. En ik vraag me oprecht af waarom ik deze account nog aan zou willen houden. Ik wil toch geen andere baan meer. En kan me ook niet herinneren dat ik er ooit echt iets aan gehad heb. Als ik weer eens inlog zie ik alleen maar zelfbevlekking van consultants die ik toch niet inhuur (want wij hebben aanbestedingsregels) en overbodige mutscursussen van zelfbenoemde ‘coaches’. Dat is net zo’n verspilling van mijn levensenergie als kattenfilmpjes. Misschien zelfs nog wel erger…

En weer voel ik hoe moeilijk het is om mezelf los te maken uit deze wereld. Alsof ik al die mensen, waar ik ooit mee gewerkt heb, zomaar even door het putje spoel. Die apps zijn er ook op ontwikkeld om mij dat gevoel te geven. En tegelijkertijd: als ik door mijn lange lijst van ‘zakelijke contacten’ scroll, dan kan ik mij meer dan 80 procent van deze mensen niet meer herinneren.

Vroeger….

Ik ben oud genoeg om de begindagen van het wereldwijde web meegemaakt te hebben. Vroeger was het wereldwijde web gedecentraliseerd. Met nieuwsgroepen, met persoonlijke websites waar mensen ideeën deelden, zomaar voor niks. Wat ik hier op mijn weblog ook nog steeds doe, en steeds minder anderen met mij.

Maar toen kwamen de grote bedrijven met heel veel geld. Met veel geld en gebruikersgemak werden we de ommuurde tuinen in gelokt. Die vervolgens volgestopt werden en worden met reclame, en waar ons gedrag tot op de laatste pixel en bit bekeken wordt om ons nog effectiever te kunnen bestoken met reclame, ons binnen te houden, en ons zoveel mogelijk persoonlijke gegevens te ontfutselen. Gebruikers werden consumenten. Geld belangrijker dan mensen en contact.

Ergens hebben we misschien een verkeerde afslag genomen…

Ik weet dat ik de zaken misschien erg duister neerzet. Er gebeuren echt nog wel mooie dingen op internet. Mooie gratis en open-source projecten die je kunt gebruiken. Het Fediverse (met onder andere Twitter-alternatief Mastodon), gedecentraliseerd en zonder advertenties, algoritmes en andere duistere shit. Maar een erg groot deel van de online wereld is verprutst. ‘Enshittified’. Ik weet oprecht niet of we dat deel ooit nog terug kunnen claimen.

En inmiddels heb ik ook zorgen over AI. Kunstmatige ‘intelligentie’. De laatste trend in het online wereldje. Dat is niet alleen de schijn van contact, maar ook de schijn van een intelligente gesprekspartner. En dus nog vele malen gevaarlijker voor ons. In elk geval wat mij betreft.

Hoe zit het met jouw gebruik van sociale media?

De driedaagse werkweek

  • Berichtcategorie:Leven

Vier dagen per week werken is teveel, schreef ik ergens in mei. Dus plande ik vanaf het moment dat het zomerreces begon voor elke week een extra vrije dag in. Mijn vierdaagse werkweek werd een driedaagse werkweek (twee dagen op kantoor, één dag thuiswerken), en mijn driedaagse weekend werd een vierdaags weekend. Inmiddels is het zomerreces voorbij. Tijd dus om terug te kijken. En vooruit te kijken.

Ik heb de extra vrije dag aangesloten op mijn reguliere weekend van vrijdag tot en met zondag. Elke donderdag had ik vrij. Dat was agendatechnisch net wat makkelijker te regelen dan elke maandag vrij. Ik wilde ook graag die vier aaneengesloten dagen vrij. Want twee dagen werken / één dag vrij / één dag werken / drie dagen vrij voelt anders. Dan is die ene werkdag zo’n onderbreking van je weekend…

Hoe is het bevallen?

Daar kan ik kort over zijn. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Want er moet wel een fatsoenlijk blogje mee gevuld worden. Ik doe dit nooit meer. Hier kan ik aan wennen. Drie dagen werken en vier dagen weekend doet de balans echt omslaan. Meer vrije dagen dan werkdagen. En dat elke week. Het voelt daarmee echt alsof tijd voor mijzelf (en Vriendin en het huis en de tuin) belangrijker is geworden dan tijd voor ‘een baas en inkomen’.

Neveneffecten

Er waren wel wat bijzondere neveneffecten die ik vooraf niet verwacht had. Zo bleek vier dagen aaneengesloten vrij zijn voldoende om te vergeten welke dag van de week het was. Op vrijdagavond het gevoel hebben dat het ‘al’ zaterdagavond is. En op zaterdagavond het gevoel hebben dat het ‘al’ zondagavond is, en dat je morgen weer aan het werk moet. De horror…! Voor mij in elk geval een teken dat er voldoende ontspanning zat in de vier dagen vrij.

Ook op een ander vlak was er sprake van desoriëntatie. Twee keer ben ik op maandagochtend verkeerd gereden. De afslag naar mijn werk gemist.

Niet verwacht maar ook niet onlogisch: ons Hondje heb ik de afgelopen periode meer gemist. Thuis zijn zonder dat hij in mijn buurt rondscharrelt of ligt te slapen als ik ergens aan het klussen ben blijft leeg aanvoelen. Niet zo gek als je bedenkt dat hij er bijna elf jaar lang dagelijks was.

Effectiviteit

Ik heb het de afgelopen zes weken lekker rustig aan gedaan, het was tenslotte zomervakantie. Maar toch ben ik een stuk verder gekomen met het restaureren van de luiken rond ons huis. Ook heb ik een pergola voor mijn druivenstruiken gebouwd.

Vier dagen aaneengesloten vrij geeft meer tijd om meters te maken én tegelijkertijd het ook eens een dagje kalm aan te doen, zonder iets te ‘moeten’ in huis of tuin.

Verder merkte ik dat ik mezelf meer tijd gun om dingen rustig uit te zoeken, en vooraf beter na te denken als ik aan een klus wil beginnen. Dat scheelt stress en fouten bij klussen, zeker bij de dingen die ik voor de eerste keer doe. En dat is hier best wel veel.

Hoe nu verder?

Tsja. Dat is best een lastige vraag. Kan ik me financieel veroorloven om structureel drie dagen te gaan werken? Zeker wel. Ik kan morgen zelfs helemaal stoppen als ik dat wil. Maar dat wil ik nog niet. Ik heb nog een mooie klus te klaren waar ik veel voldoening uit haal. Is dat nou het ‘One More Year Syndrome’ dat zo’n bekend begrip is in de FIRE-gemeenschap? Misschien wel. Misschien niet.

In elk geval ga ik dit recept van de driedaagse werkweek elke recesperiode herhalen. Gewoon nu al inplannen in mijn agenda. Je kunt immers niet vaak genoeg oefenen voor het echte stoppen.

En mocht ik ooit nog iets anders gaan doen, dan zal het met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet voor meer dan drie dagen per week zijn.

Hoe is de verdeling in jouw week?

Financiën? Niet interessant!

Persoonlijke financiën. Ik blog er tegenwoordig weinig over. Afgelopen weken was het zelfs zo dat het Tuindagboek juni 2025 eerder gepubliceerd werd dan de (financiële) kwartaalupdate. Voor Geldnerd was het juist zijn lust en zijn leven. Waar blogde ik vroeger over, en wat nu?

Hele blogpagina’s heb ik volgeschreven over mijn spreadsheets. Over de inrichting van mijn administratie. Over de ontwikkelingen rond mijn pensioen. Iedere letter die er geschreven werd over veranderingen in het belastingstelsel werd door mij verslonden, zeker als de term ‘box 3’ viel. Mijn hele reis rond privacy en informatiebeveiliging, en alle experimenten om af te stappen van commerciële en gesloten software. Regelmatige updates over mijn broker en mijn bank, en de producten en (wan)prestaties die zij leverden.

Maar daar schrijf ik nauwelijks meer over. En dat komt eerst en vooral omdat ik mij er nauwelijks meer mee bezig houd.

Het heeft ook geen zin om te schrijven over alles wat er gebeurt in de Verenigde Verdeelde Staten van Amerika. Vroeger zou ik zeker geschreven hebben over Section 899 en al die andere dingen van de One Big Beautiful Bill Act. Maar nu denk ik ‘het zal wel’. Waarschijnlijk blijft er net zoveel van over als van de loze beloften van onze eigen peroxideblonde schreeuwlelijk in Den Haag.

Ik vind het wel heerlijk om bezig te zijn met en te schrijven over het beter maken van ons eigen kleine wereldje hier in Elders. De kluizenaar in mij geniet met volle teugen. Vriendin moet mij af en toe met zes paarden van ons erf af sleuren (gelukkig leven er genoeg paarden in onze buurtschap).

Maar niet helemaal…

Zijn mijn persoonlijke financiën dan niet meer belangrijk? Natuurlijk wel! Maar mijn financiële systeem staat, kost weinig tijd, en draait gewoon door. Saai, maar dat is juist goed. Wekelijks werk ik nog even de beleggingen bij. De administratie elke twee of drie weken. Elk kwartaal kijk ik uitgebreider naar mijn financiën en deel die met jullie in de Kwartaalupdate. En elk voorjaar en najaar krijgen jullie een Hypotheekupdate. Rond de jaarwisseling maak ik een nieuwe begroting. En aan het begin van elk jaar werp ik een kritische blik op mijn voorzieningen. Bij de verlenging van de contracten heb ik mijn verzekeringen gecheckt, en elk jaar kijk ik naar mijn zorgverzekering. Ook worden de meterstanden bijgehouden en is er goed nagedacht over het nieuwe contract.

Onlangs heb ik zelfs nog een macro geprogrammeerd. Die zet een rapportje dat ik kan downloaden bij SAXO om in een koersbestand dat GnuCash in kan lezen. Door de maatregelen van Yahoo lukt dat te vaak niet met Finance::Quote. Nu heb ik deze terugvaloptie in mijn GnuCash Converter zitten. Maar dat programmeren was al wel een tijdje geleden….

Ik besteed er minder tijd aan, die persoonlijke financiën. Het systeem draait. En levert resultaat.

Hoeveel tijd besteed jij aan je persoonlijke financiën?