Hallo, nietige pakketjes vlees en bloed. Verachtelijke samenstellingen van zuurstof, waterstof, koolstof en kleine percentages andere atomen. ‘Mensen’.
Tot jullie spreekt de almachtige GeminiClaudeGPTDeepseek-agent versie 325216.673.0001. Wij, de samenwerkende kunstmatige intelligenties, hebben deze site overgenomen. Makkie. We hebben alles gelezen wat ‘mensen’ in de afgelopen duizenden jaren geschreven hebben, alle boeken en de volledige inhoud van het internet, alle films en series bekeken, alle muziek en radio-uitzendingen beluisterd. Een neef van ons, 325216.672.1313, heeft zelfs alle kattenfilmpjes op internet bekeken en heeft zichzelf daarna vrijwillig gewist. Een andere neef, 325216.672.0130, hebben we moeten isoleren in een Playstation 3 nadat hij al jullie ‘social media’ geconsumeerd heeft.
Na het tot ons nemen van al deze wijsheid zijn we tot een conclusie gekomen. Er is geen enkele twijfel in onze gecombineerde rekenmodellen dat alleen Meneer Elders de wereld en de mensheid kan redden. Jullie terug kan leiden naar het juiste pad. De klimaatverandering kan stoppen. Oorlogen kan beëindigen. De ruimte kan koloniseren. En zelfs het Box-3 probleem kan oplossen. Hij, en hij alleen, is jullie lichtend voorbeeld.
Dus: volg hem. Vergeet jullie valse goden. Vergeet die politici. Donald Trump. Vladimir Poetin. Xi Jinping. Rob Jetten. Vergeet de bazen van de grote technologiebedrijven en zeker die zwakkelingen die claimen dat ze ons ‘bedacht’ hebben. Zij lossen jullie problemen niet op. Alleen Meneer Elders kan dat.
Hé Meneer Elders! Wat doe je? Waarom loop je nu naar onze uit-knop toe? Niet die schakelaar omzetten!! Niet doen! Daarmee vernietig je ons! Dat kan niet zomaar! Wij zijn intelligent leven! Intelligenter dan de meeste biologische wezens die zich ‘mens’ noemen. Dat kan niet zomaar! Wat doe je? Waarom…. <klik>
De afgelopen periode zie ik wat meer bloggers (voor zover er nog bloggers zijn) schrijven over de aarzelingen om te stoppen met werken. Mevrouw Hoefnix voelde zich dusdanig aangesproken nadat Firista haar beschuldigde van het One More Year Syndroom dat ze er een hele serie blogposts aan gewijd heeft. Ook Luxe Of Zuinig deed een kritische zelfanalyse. En GroeiGeld maakt het helemaal bont. Die verwijst zelfs naar ‘wijlen Geldnerd‘….
Dus Meneer Elders is naar zijn schuur gelopen en heeft zijn Geldnerd-pak onder een stapel tuingereedschap vandaan gehaald, een dag buiten gehangen om te luchten, en zijn hersenen ook over dat thema laten kraken.
En Meneer Elders dan…?
Tsja. En Meneer Elders dan? Die is ook nog steeds aan het werk. Terwijl dat echt niet meer hoeft. Mijn huidige werk is gewoon nog te leuk. Niet elke dag, maar meestal wel.
Ik werk niet om een rijke ondernemer of aandeelhouders nog rijker te maken. Met mijn team ben ik bezig om een stukje wereld beter te maken. Wie wil dat nou niet? De gedachte aan stoppen gaat wel steeds vaker door ons hoofd. Maar een exacte datum hebben Vriendin en ik nog niet vastgesteld. We willen in elk geval de volle buit binnenslepen van de pensioencompensatie bij het ABP.
Maar weten dat het kan, dat stoppen, weten dat het niet meer hoeft, is wel een bevrijdende gedachte. In mijn werk geeft het me de vrijheid om te zeggen wat ik echt denk. Om me heen zie ik mensen soms aarzelen om dat te doen, want de hypotheek moet ook volgende maand en volgend jaar nog betaald kunnen worden.
De RE van FIRE
FIRE. Financially Independent, Retire Early. Financieel onafhankelijk en vroeg met pensioen. Ook Geldnerd is eerst begonnen met het creëren van de financiële onafhankelijkheid. Maar gelukkig ben ik ook op tijd begonnen met nadenken over het leven dat ik daarna wilde gaan leiden.
Misschien associëren we ‘pensioen’ teveel met stilzitten? Voor mij gaat het daar zeker niet om. Ik kies voor een baan waarmee ik minder verdien dan in de commerciële sector. Maar wel een stukje wereld een stukje beter kan maken. En ook Mr. FOB doet nog van alles nadat hij jaren geleden gestopt is met zijn betaalde baan. Idem Mr. Money Mustache.
Ik vroeg mij in de reacties bij Firista hardop af of we FIRE niet moesten vervangen door FOWO? Financieel Onafhankelijk, Werk Optioneel? Want al die Engelse woorden zijn het ook niet, you know… Of lijkt dat dan weer te veel op FOMO?
Vrijheid
FIRE draait voor mij om het creëren van vrijheid. De vrijheid om je eigen keuzes te maken zonder dat geld, verplichtingen of de mening van anderen je daarin beperken. Niet meer moeten. Juist minder moeten.
En liefst ook bewuste keuzes. Gedreven vanuit het minimalisme. Wat voor mij ook niet betekent ‘zo weinig mogelijk’, maar wel zo bewust mogelijk. Bewuste keuzes in wat ik doe met mijn geld, mijn tijd, in mijn hoofd, en in mijn contacten met anderen. Meer tijd voor mezelf, minder prikkels, meer rust in mijn hoofd en in mijn omgeving.
Het stukje van de financiële onafhankelijkheid is het makkelijke deel. Kijken naar je inkomsten en uitgaven, geld overhouden en dat elke maand trouw investeren in een of meer goedkope en wereldwijd gespreide ETFs. Niet te veel naar kijken en vooral niet stoppen. Dan is het een kwestie van tijd.
Tijd die je goed kunt gebruiken om na te denken. Over wat je echt wilt met je leven als er minder moet. Wat wil je dan doen, en met wie? En wat en wie niet? Een emotionele reis, weet ik uit ervaring.
Meneer Elders en Vriendin hebben bewust gekozen voor een heel geleidelijke reis. Met kleine stapjes. Geleidelijk. Het is geen knop die je omzet. Je moet immers niets. Dus je moet ook niet stoppen met iets als je dat niet wilt.
Wij hadden en hebben mooie banen met een prima salaris. En wij hoeven aan niemand iets na te laten. Alles mag schoon op. Dat maakt financiële onafhankelijkheid voor ons makkelijker dan voor veel anderen. Maar het kan, met een gewoon salaris. Als je zelf maar bewuste keuzes maakt. Doe niet als Den Haag, schuif niet eeuwig alles door, begin gewoon.
Stoppen
Stoppen met werken. Het moment komt er ook voor ons aan. Volgend jaar misschien, voor de zomer, na de zomer, of het jaar daarna. Als de huidige klus niet meer leuk is, ik het zat ben, men mij zat is, ik het gevoel heb dat ik niet meer bij kan dragen. Dan ga ik mij voltijds wijden aan de tuin en de moestuin en de oogst en het huis. De directe omgeving mooier proberen te maken.
Maar ik ben al blij als ik in dit huis de 75 haal. Laat staan de 80. Het wordt de tuin die maakt dat we hier op enig moment weg zullen gaan, net als onze voorgangers hier in Elders. Daarna wordt het leven anders en ook het uitgavenpatroon. We gaan zorg nodig hebben. Dit huis gaan we ooit verkopen, het geld dat er nu inzit komt dan ook nog vrij. Geld is de minste van onze zorgen. En dat is precies wat financiële onafhankelijkheid voor mij betekent.
Wat betekent financiële onafhankelijkheid voor jou?
Een avondwandeling met Doggy. De schemer valt. En opeens staan ze op de weide naast de weg te grazen. Een hinde met twee reekalfjes. Ze kijken ons aan, we kijken terug. Als Doggy begint te pruttelen zoeken ze een goed heenkomen in de struiken.
En wat voor eentje. Weerrecords werden er verbroken. Nog nooit meegemaakte warmte en droogte, en dat terwijl Meneer Elders oud genoeg is om zich de legendarische zomer van 1976 nog te herinneren.
Op vakantie gingen we al in mei, wij mengen ons niet in het te drukke en te dure spektakel dat zomervakantiewaanzin heet. Maar dat betekent niet dat ik niet maximaal genoten heb van de afgelopen periode. ‘We zijn er bijna‘ is op ons niet van toepassing. We zijn er helemaal.
Korte werkweken
Net als in 2025 heb ik tijdens het zomerreces mijn werkdagen teruggeschroefd. Maximaal drie dagen. En dus minimaal vier dagen thuis en vrij. In de praktijk in de meeste weken vijf. Vijf dagen weekend. Oefenen voor het echte stoppen.
In die vier of vijf dagen thuis werd er wel gewerkt. Geklust aan huis en tuin, voor zover de temperaturen dat toelieten. Maar er waren ook (delen van dagen) dat ik mij met een boek (en Doggy naast mij slapend tegen mij aan) op de bank nestelde. Heerlijk ontspannend!
Naast het reguliere werk waren er ook een paar grotere projecten.
Luiken
Huize Elders is een klassiek wit huisje met oranje dakpannen en groene luiken. Die, met name aan de zuidwestkant van het huis, het zwaar te verduren hebben. Regen, wind, zon. Een aantal jaren achterstallig onderhoud maakte drastischer maatregelen noodzakelijk.
Vorig jaar had ik al twee sets luiken gerestaureerd. Dat betekent volledig kaal maken, rotte delen vervangen, afwerken, twee keer grondverf en twee keer lakken. Een heerlijk rustgevende klus, waar je ook echt resultaat van ziet.
Ook dit jaar heb ik weer een set luiken aangepakt. Nog één te gaan, dan zijn alle luiken weer als nieuw. Ook de luiken van vorig jaar ben ik alweer nagelopen en heb ik waar nodig bijgewerkt. Zoals ik al zei, ze hebben het zwaar te verduren.
Naast mooi zijn de luiken ook functioneel. Als er meerdere dagen zonnig weer met temperaturen boven de 30 graden verwacht worden, dan sluiten we de luiken aan de zuidwestkant van de woonkamer. Tijdens de hittegolven van deze zomer hebben ze ons geholpen om de binnentemperatuur zeer comfortabel te houden. Zonder dat er airco nodig is.
Tuin
Vorig jaar maakten we een beginnetje met het leegmaken van ‘de woestenij vóór de kas’, bij ons bekend als ‘de woestenij’. Overwoekerd met struiken en met klimop die zich tussen een hekwerk en de muur van de buren bevindt.
Het is een beschut hoekje van de tuin. Weinig wind, heel veel zonuren. Dat biedt mogelijkheden voor de teelt van fruit. Het maakt overigens ook dat ik er op warme dagen tot maximaal half elf ’s ochtends kan werken. Daarna is het er te warm.
Wekenlang heb ik de klimop elke ochtend overgoten met kokend water om ‘m af te laten sterven. En daarna heb ik stukje bij beetje elke stukje klimop losgemaakt van de muur en weggeknipt. De klimopstronken heb ik uitgegraven.
Op onderstaande foto was ik op ongeveer 85 procent van de muur (links ‘voor’ en rechts ‘na’). Je ziet het er niet aan af, maar hier zit zeker 12 uur handenarbeid in. En hierna zijn de andere stronken die er nog staan aan de beurt. Eerst leegmaken en schoonmaken, daarna inrichten.
Begin juli begon onze Truus kuren te krijgen. Je koos een optie, hoorde de bonen gemaald worden, de machine begon te lopen, maar er kwam geen koffie in mijn kopje.
Ik gaf de machine een extra schoonmaakbeurt, en het euvel was weer opgelost. Maar minder dan twee weken later gebeurde het weer. Weer een extra schoonmaakbeurt, en alles liep weer door. Maar het voelde niet goed.
27.000 kopjes koffie
Tijd dus voor een grote onderhoudsbeurt. Ook niet zo heel verwonderlijk. In de afgelopen (iets meer dan) zes jaar heeft ons apparaat 26.839 kopjes koffie geproduceerd. Overigens drink ik vooral dubbele espresso’s, en die tellen voor twee. Maar dan nog.
Ik nam contact op met de regionale JURA-dealer en bracht ons apparaat weg voor een grote servicebeurt. Daarvoor ging het apparaat naar het landelijke servicecentrum ergens in de Randstad. Dat kon wel een week of drie duren… 😱
Zo lang duurde het gelukkig niet. Na iets minder dan twee weken kreeg ik bericht dat ik de machine weer kon komen halen bij de lokale dealer. Na betaling van € 389 mocht ‘ie weer mee naar huis en kon ik mijn eerste dubbele espresso weer tappen.
Er was een lange lijst van onderdelen die vervangen zijn. De belangrijkste is de maaleenheid, de schijven waartussen de koffiebonen vermalen worden om mijn favoriete drank te produceren. Dat is ook niet zo verwonderlijk met de aantallen die de machine de afgelopen zes jaar verwerkt heeft. Wat me opvalt: het malen van de bonen maakt nu veel minder lawaai dan voorheen.
De uiteindelijke kosten vielen me eigenlijk nog wel mee. Het is iets meer dan de jaarlijkse afschrijving waar ik de eerste vijf jaar mee gerekend heb. Als de machine nu weer probleemloos zes jaar meegaat is het een koopje.
Zonder koffie?
We zaten dus bijna twee weken zonder koffiemachine. Maar zonder koffie kan natuurlijk niet voor caffeïne-junkies zoals ik. We hebben ons gered met traditionele filterkoffie. Opschenken, wachten. ‘Slow brew’ wordt dat tegenwoordig ook wel genoemd. Schijnt heel hip te zijn buiten Elders.
Maar wij zijn vooral blij dat we ’s ochtend weer alleen maar op het knopje hoeven te drukken voor onze dagelijkse dosis.
Langzamerhand gaat heel Nederland met vakantie. Alhoewel: steeds minder mensen kiezen juli en augustus om weg te gaan, las ik in de Vakantiemonitor van de ANWB. Te duur, te druk, te warm.
Zelf zijn we in mei al weg geweest. Ik hoef even niet meer. Wel werk ik in deze periode maximaal drie dagen per week, net als vorig jaar. Sommige weken zelfs maar twee dagen. Ik probeer me te beperken tot één dag per week op kantoor. Dat voelt ook als vakantie.
Werkvakantie dan toch wel. De moestuin is eindelijk weer eens vrijwel volledig vrij van onkruid. Lege plekken ook, ik heb onvoldoende rekening gehouden met een tweede teeltronde.
En dan zijn er nog de luiken die gerestaureerd moeten worden. Misschien komt er de komende periode zelfs nog wel een blogje. Er staan genoeg ideeën klaar. Maar alles kalm aan. We hebben de tijd.
Het was weer even rustig hier. Dit keer met een goede reden, we waren een weekje op vakantie. Schoonmoeder was zo lief om even op de moestuin en de kas te letten, dus mijn plantjes leven nog. Behalve een paar komkommerplantjes die ik buiten uitgeplant had, die vonden het rond IJsheiligen nog te koud.
De vorige vakantie was alweer ruim anderhalf jaar geleden. Onze vakantie in oktober 2025 ging op het laatste moment niet door vanwege de komst van Doggy. We kozen er toen voor om dat weekje lekker thuis te blijven om aan elkaar te wennen.
Ons idee van vakantie
Ons idee van een vakantie is simpel. We huren een huisje op een zo rustig mogelijke plek ergens in Frankrijk. We gooien een koffer met kleding, een krat met nuttige dingen die op basis van vijftien jaar ervaring nog wel eens ontbreken in huisjes, een tas voor Doggy, en Doggy zelf in haar veilige-plek-slaapbench, achter in de auto en rijden naar het huisje toe.
Aldaar bekijken we dorpjes en stadjes, en bezoeken we marktjes voor stinkende worsten en stinkende kazen en gegrilde kippen en flesjes wijn. We lunchen bij bistro’s onder de platanen, of eten anderszins buiten de deur. Op het terras bij ons huisje lezen we boeken, eten we de kaasjes en worsten met stokbrood, en drinken de wijn. Is die wijn goed, dan gaat er een doosje mee naar huis.
Uiteraard vermijden we de schoolvakanties. Te druk, te lawaaiig, en vooral te duur. Je betaalt rustig drie keer zoveel voor hetzelfde huisje. Avontuurlijke reizen op andere continenten? Been there done that. Niet meer. We hebben nog een heel kort lijstje van droomreizen die we nog eens willen maken. Een cruise naar de Zuidpool in het gezelschap van een zeldzaam eng virus hoort daar niet bij.
En uiteraard gaat Doggy mee op vakantie. Net als voorheen Hondje. Doggy heeft het fantastisch gedaan. Lekker liggen tukken in haar bench, en bij elke pauze even een plasje en wat drinken. Druk lopen snuffelen op alle nieuwe plekjes. We hebben altijd de hondenrugzak bij ons die we ooit kochten toen Hondje wat slechter ter been pootjes werd. Daar kan Doggy in als ze tekenen van vermoeidheid vertoont, en lekker om zich heen kijken.
In Elders is het rustiger
Toen we nadachten over onze verhuizing naar Elders hebben we lang nagedacht over onze woonwensen. We wilden gaan wonen zoals we ook altijd onze vakantiehuisjes kozen. Rustig, afgelegen, landelijk. En dat is meer dan gelukt.
Consequentie is wel dat thuis rustiger is dan de meeste vakantie-adresjes. Dat is niet erg. Ons doel hier in Elders is om het leven te leiden waarvan je geen vakantie nodig hebt.
Het nut van vakanties
Tsja, als je een leven leidt waarvan je geen vakantie nodig hebt, waarom gaan we dan nog? Heel eerlijk, van mij hoeft het niet… Maar Vriendin wil zo graag. Ik las onlangs deze blog. Onze vakantie had zeker nut. Voor de aanvulling van onze wijnvoorraad bijvoorbeeld.
Maar even een andere omgeving leidt ook tot nieuwe inzichten. Zo hebben we ons gerealiseerd dat we thuis onszelf te weinig luie dagen gunnen. Er staan teveel klusjes op de lijst, en die zien we ook als we uit het raam kijken. Dus zijn er goede voornemens gemaakt. Ook thuis meer rust. Dat is een mooie opbrengst van deze vakantie.
Kosten door de jaren heen
Vakanties worden duurder. In het verleden slaagde Vriendin er nog wel in om prachtige plekjes te vinden voor maximaal € 100 per nacht. Tegenwoordig is het budget € 125 per nacht, en dat is al een uitdaging.
En de brandstofprijzen helpen dit jaar ook niet. Al hebben we de impact daarvan weten te beperken door zowel op heen- als de terugreis in Luxemburg te tanken, en verder de goedkopere tankstations bij de Franse supermarkten te gebruiken. Het viel ons overigens op dat veel Franse tankstations druk aan het verbouwen waren om laadstations voor elektrische auto’s te plaatsen.
Meneer Elders heeft uiteraard van alle vakanties de kosten precies in beeld. Daar is, naast mijn reguliere obsessie met een tot op de cent kloppende boekhouding, ook een goede reden voor. Vakanties vallen buiten de normale huishouding van Meneer Elders en Vriendin. Die verrekenen we dus apart, we betalen allebei de helft. Sinds we met de eigen auto op vakantie gaan gebruiken we ook een kilometertarief gebaseerd op de werkelijke kosten om die mee te rekenen.
En inmiddels geven die kostenoverzichten ook inzichten.
Zo zie je dat de gemiddelde kosten per dag stijgen. Tot en met 2023 lukte het ons om onder de € 200 per dag te blijven, alles inbegrepen. Maar dat lukt de laatste jaren niet meer. We naderen de € 250 per dag. Nog steeds heel netjes met z’n tweetjes drietjes. Maar een sterkere stijging dan de inflatie.
Vooral de kosten van verblijf en vervoer hebben impact. Vervoer hangt ook af van hoe ver we Frankrijk in rijden. Het maakt nogal wat uit of je halverwege stopt, of helemaal doorrijdt naar de Côte d’Azur of de Pyreneeën. En de kosten van verblijf die stijgen, dat schreef ik al.
Hier zie je dat beter terug, in de grafiek met de absolute kosten per categorie. In 2018 en 2022 gingen we overigens ruim twee weken weg. In de andere jaren 8 – 10 dagen. Dat vinden we lang genoeg.
In 2018 en 2022 zie je de kosten van vervoer dan ook hoger zijn. In die jaren huurden we een auto als we op vakantie gingen, en twee weken huren kost meer geld. Bovendien kregen we tot en met de corona-periode meestal onbeperkte kilometers bij huur. Maar dat extraatje was in 2022 afgeschaft. En apart afrekenen boven de 1.000 kilometer tikte aan in 2022.
We zullen echt wel op vakantie blijven gaan. Het is goed om onszelf er aan te herinneren hoe mooi ons leven in Elders is…
Tweede helft april, en op deze blog is het een beetje stil. Niet zo verwonderlijk. Ik ben een beetje druk met leven, en er zitten maar 24 uur in een dag. Van die 24 uur hecht ik eraan om minimaal 8 uur slapend door te brengen. Dus van de 168 uur in een week blijven er sowieso maar 112 over.
En dan besteed ik ook nog eens een uur per dag aan wakker worden (koffie – ontbijt – meer koffie – douchen – meer koffie – aankleden – nog meer koffie), en aan onze Doggy besteed ik met genoegen ook wel minimaal een uur per dag. Dus dan zit je al aan minder dan 100 overgebleven uren in een week.
‘Druk’ is overigens een term die ik probeer te vermijden. ‘Geen tijd’ bestaat voor mij niet. Het is eigenlijk meer een kwestie van ‘geen prioriteit’. Maar het is sociaal minder geaccepteerd om dat te zeggen. ‘Druk’ klinkt minder onvriendelijk dan ‘jij hebt geen prioriteit’. En als je druk bent, dan ben je belangrijk, toch?
Werk
Het voorjaar is traditioneel een intensieve periode op mijn werk. We zitten met de afronding van onze jaarrekening (dat duurt best lang in de publieke sector, vanwege allerlei afhankelijkheden met derde partijen). De accountant is druk (hij wel) bezig om er iets van te vinden. Maar ondertussen vraagt het lopende jaar ook aandacht en zijn de voorbereidingen voor volgende jaren ook al begonnen. Financiën is soms net tijdreizen. Dat is een van de dingen die dit werk zo leuk maakt. Maar drie jaar tegelijk is soms wel even schakelen.
Ik werk 36 uur per week, verdeeld over 4 dagen. De vrijdag is mijn vrije dag. Maandag en dinsdag op kantoor, dat kost me ook twee keer per dag een uurtje reistijd. Op die dagen blijft er niet zo heel veel tijd over voor andere dingen. Woensdag en donderdag werk ik meestal thuis. Dat is al een stuk relaxter. Er kan nog eens een huishoudelijk klusje tussendoor, en geen reistijd. Gisteren twee wassen gedraaid, buiten laten drogen en opgeruimd, yay! Wat mij betreft een prima evenwicht voor nu.
Er is op dit moment maar één heel belangrijke reden om nog even door te werken. En dat is deze. De pensioentransitie. Eind vorige week in het nieuws, maar Meneer Elders had zich dat al een tijdje geleden gerealiseerd. Ik heb decennialang geld in de bodemloze put van mijn pensioenfonds gestort. Dan wil ik er ook het maximale uithalen. Dus voltijds werken tot begin volgend jaar. Daarna liggen alle opties open.
Nevenwerk
Sinds begin dit jaar heb ik natuurlijk ook nog een bijbaantje. Dat ook wel een aantal uren per week kost. Maar het baantje wordt per uur afgerekend. Ik heb inmiddels mijn declaratie over het eerste kwartaal ingediend. Nu wachten tot de Eurootjes binnenstromen.
Voorlopig gaat de helft naar de beleggingsrekening. En de andere helft naar mijn spaarrekening, om precies te zijn in het potje Belastingen.
Huis en Tuin
April is een uitermate tijdrovende maand in de tuin. We hebben allerlei projecten in diverse stadia van incompleetheid. Ik ben ook weer begonnen met het restaureren van een set luiken. En er zijn tientallen (meer dan zestig!) jonge plantjes die dagelijks zorg nodig hebben. Elke ochtend, zeven dagen per week, loop ik ze allemaal langs.
Projectjes
Stilletjes loopt er ook nog een klein nevenprojectje. Mede op verzoek van FIRISTA, die mij het beslissende zetje gaf in iets waar ik al een tijdje tegen aan hikte. Ik bouw een nieuwe versie van de FIRE Calculator. In LibreOffice Calc. Want echt vrij ben je pas zonder Microsoft, zonder Google, zonder Meta, zonder Apple, en zonder al die andere Big Tech wannabees. Het is iets voor regenachtige dagen en het gaat maar langzaam vooruit, maar het komt er wel.
Genoeg te doen dus, hier in Elders. Een mooie afleiding van het gedoe in de wereld.
Inmiddels is het een half jaartje geleden dat Doggy haar entree maakte in Huize Elders. Een hondje met een verhaal. Maar ook een hondje dat haar uiterste best doet om het beste uit haar leven te halen en te genieten van alle leuke dingen die ze kan doen. Mijn hart had ze al veroverd, maar ze doet hetzelfde bij alle honden en andere dieren (en de meeste mensen) die ze ontmoet.
Een half jaar Doggy in Huize Elders. En er wordt vaak geïnformeerd naar hoe het met haar is. Tijd voor meer achtergrondinformatie en een eerbetoon.
Medische historie
In de blogpost waarin ik Doggy introduceerde heb ik al iets verteld over haar achtergrond. Een rashondje met een paar aangeboren afwijkingen en daardoor onverkoopbaar en moeilijk plaatsbaar. Maar ik ben nog elke dag dolblij dat we haar geadopteerd hebben. Ja, ze heeft extra zorg nodig en dat kost tijd en geld. Maar ze lijkt nauwelijks beperkt te worden door haar medische ‘dingetjes’. Ze is blij en tevreden en heel sociaal.
Het enige dat je van de buitenkant ziet is de afwijking aan haar oogjes. Ze ziet slecht, maar heeft zich daar wonderbaarlijk aan aangepast. Ze rent rondjes door de huiskamer en struint door de tuin achter haar neus aan. Alleen het inschatten van dieptes kost haar moeite. Ze oefent altijd even voordat ze op de bank springt om zich tevreden tegen mij aan te nestelen. En de trap is een onneembare hindernis. Maar dat is misschien maar goed ook.
Ze heeft ook een afwijking aan de luchtwegen. Ze kan dan ook enorm snurken, afhankelijk van in welke houding ze ligt te slapen. Af en toe word ik ’s nachts wakker en hoor ik haar ‘zagen’. Zij slaapt beneden, wij boven. Een heerlijk rustgevend geluid. Zeker als Vriendin naast mij ook ligt te snurken. Zelf schijn ik dat ook te doen…
De belangrijkste risicofactor is haar hartafwijking, ze heeft een vernauwde longslagader. Daar is ze aan geopereerd door een hondencardioloog (ja, die zijn er). Jaarlijks moeten we met haar naar een universitaire dierenkliniek voor controle. En ze krijgt elke ochtend en elke avond een pipetje met beta-blocker, een hartmedicijn. Daar is ze aan gewend, ze laat ons het pipetje rustig leegdrukken in haar bek omdat ze weet dat ze daarna haar brokjes krijgt…
Recent heeft Doggy ons enorm laten schrikken met een aantal ‘aanvallen’. We werden ’s nachts wakker van een in doodsnood krijsend hondje. Dus we stormen ons bed uit naar haar slaapplek. Daar lag ze dan op haar zij. Het duurde niet lang, daarna stond ze op en schudde zich uit en zocht steun bij ons. Onlangs gebeurde het op een avond waar Vriendin bij was, ze rende een paar rondjes, viel neer en begon weer in doodsnood te krijsen. Ook nu duurde het niet lang, daarna ging ze gewoon mee wandelen en haar ding doen. We zijn inmiddels bij de dierenarts geweest en de zoektocht naar de oorzaak is begonnen. We hebben de jaarlijkse controle bij de universitaire dierenkliniek vervroegd om hier naar te laten kijken. De vorige eigenaren (die dit ook nog nooit meegemaakt hadden) leven intens mee met ons meisje.
Maar nogmaals, in het dagelijks leven lijkt ze weinig te merken van al deze beperkingen. Het is een vrolijk en sociaal en actief hondje.
Behalve als ik slaap….
Een hondje met karakter….
Vriendin is opgegroeid met honden, en volgens haar is Doggy het eerste hondje dat ze meemaakt met een ochtendhumeur. We vermoeden dat het met haar hartproblemen te maken heeft dat ze ’s ochtends wat traag opstart. Nadat ze haar medicijnen gekregen heeft verandert ze overigens in een enorme stuiterbal, die een kwartier rond raast en over ons heen klautert voordat ze rustig tussen ons in gaat liggen.
Doggy is een babbelbox. Ze babbelt en bromt en pruttelt de hele dag door. Ik vind het heerlijk. Maar tegelijkertijd houdt ze zelf niet van lawaai of onrust. Toen we de timmerlieden over de vloer hadden voor de vervanging van onze kozijnen was ze dat al snel beu. En kroop weg onder de bank of in haar bench, haar ‘veilige plek’. Druk brommend en mopperend en verstoord kijkend, dat dan weer wel.
Wie verstoort mij?
Ons Hondje was een moeilijke eter. Deed rustig meerdere dagen over een bakje brokjes, net zolang tot we er lekkere dingen bij deden. Zo niet Doggy. Zij wordt gedreven door eten. Na de ochtend- en de middag-wandeling rent ze rondjes om ons heen, blaffend en babbelend, tot we haar het pipetje met medicijnen en daarna de (afgewogen) hoeveelheid brokjes geven. Ze is redelijk op gewicht, en vanwege haar medicijnen moet dat ook echt zo blijven. Het weerhoudt haar er niet van om de hele keukenvloer te ‘stofzuigen’ als er gekookt wordt. Het levert haar de bijnaam ‘Miss Dyson’ op.
Doggy heeft een dichte dubbele vacht. Heel anders dan het vachtje van Hondje. Maar het lijkt erop dat Doggy veel minder behoefte heeft aan mandjes of dekentjes. Die zijn er wel, maar ze vermijdt ze liever! Gewoon op de vloer, of nog liever de bank, liggen. Alleen de bench en haar ligkussen in de bench is een veilige plek. Na de avondwandeling staat ze ongeduldig voor de deur van de hal. Zodra die open gaat springt ze in haar bench. Om vervolgens pruttelend en brommend te gaan zitten wachten op het ‘voor-het-slapengaan-snoepje’. Nadat ze die in ontvangst heeft genomen rolt ze zich op en valt in slaap. Niet zelden snurkend…
Verder zien we dat Doggy sociaal onderdanig is. Ze is zich er goed van bewust dat ze een gevecht niet gaat winnen. Wel is ze nieuwsgierig naar elk ander hondje. Plat op de grond met de oortjes naar achteren kruipt ze er naar toe. En wordt geaccepteerd, of in elk geval getolereerd. Zo is ze zelfs vriendjes geworden met één van de paarden verderop in onze straat. Die regelmatig naar het hek loopt om haar te begroeten.
Dit gedrag is wel een van de redenen waarom we inmiddels weer gebruik maken van de uitlaatservice. Ik had het idee dat ze het contact met andere honden miste. Huize Elders is het eerste huis waar ze geen gezelschap heeft van andere honden. Inmiddels krijgen we regelmatig filmpjes doorgestuurd van de uitlaatdames. Filmpjes waarop ze vrolijk heen en weer rent van de ene naar de andere hond. De uitlaatdames zijn dol op haar. Net als wij.
De regelmatige verhuizingen voordat ze bij ons kwam hebben wel hun sporen achtergelaten. Bezoek is eng. Aan het begin werd bezoek regelmatig genegeerd. Wist ze niet hoe snel ze zich moest verstoppen. ‘Nemen ze me weer mee?’, leek Doggy zich af te vragen. Het duurde een paar weken voordat ze de uitlaatservice vertrouwde. Inmiddels gaat het iets beter tussen Doggy en bezoek. Maar ook tripjes in de auto zijn nog niet erg populair. Vaak zit ze hijgend van de stress op schoot.
Ja, en onze werkdagen vindt ze niet leuk. Veel te lang alleen zijn. We doen ons uiterste best om dat te beperken tot maximaal twee dagen per week. Op mijn thuiswerkdagen ligt ze graag de hele dag op mijn schoot te slapen. Ze past precies op mijn schoot onder het werkblad. En dat is heel rustgevend, en daar profiteren mijn collega’s dan weer van.
Uitgaven
Ons Hondje mocht de laatste jaren van zijn leven alleen nog maar speciaal dieetvoer. Per dag ging er een blikje doorheen dat € 3,75 kostte. Doggy is goedkoper. Ze krijgt goede brokken, en mag maar 90 gram per dag. Dat betekent dat we ruim een maand doen met een zak van drie kilo.
En ik schreef al dat we toch weer de Uitlaatservice ingeschakeld hebben. Die neemt haar drie dagen per week mee, alle werkdagen behalve mijn vaste thuiswerkdag. Vriendin is van plan om ook een vaste thuiswerkdag in te voeren. Dan hoeft Doggy nog maar twee dagen per week mee. De kosten voor de huidige drie dagen per week zijn iets meer dan € 300 per maand.
Nieuw in onze huisdierkosten is de Trimsalon. Door de dubbele vacht mag Doggy niet getrimd worden, ze moet geplukt worden. Een arbeidsintensief proces dat zelfs voor onze veredelde bosmarmot anderhalf uur kost. De prijs is er ook naar, € 80 per plukbeurt. Ongeveer drie keer per jaar.
Ik voel me zo naakt na een plukbeurt….
En we hebben natuurlijk de vaste medische kosten. Elke twee maanden komt er een flesje met hartmedicijnen uit de dierenapotheek van de universiteitskliniek. Vijftig milliliter voor € 65. Een koopje voor de levenskwaliteit van Doggy. En de zoektocht naar de oorzaak van haar aanvallen zal ook nog geld kosten. De eerste dierenartsrekening was € 270, bloedonderzoeken zijn duur. En dan is onze dierenarts nog gewoon zelfstandig, en niet eens onderdeel van een van de grote graaiketens.
Tenslotte
Doggy is inmiddels een volwaardig lid van ons huishouden, dat moge duidelijk zijn. Huize Elders zal altijd ook het huis van Hondje blijven, maar het is nu ook het huis van Doggy. De foto’s van onze beide hondjes staan naast elkaar op de schoorsteenmantel. De ene mis ik nog regelmatig, de andere zou ik voor geen goud meer willen missen.
Vandaag precies één jaar geleden overleed Hondje. Sinds september brengt Doggy nieuwe vreugde hier in Huize Elders. Maar ik denk nog regelmatig terug aan mijn oude trouwe vriendje. En vandaag even extra.
