En wat voor eentje. Weerrecords werden er verbroken. Nog nooit meegemaakte warmte en droogte, en dat terwijl Meneer Elders oud genoeg is om zich de legendarische zomer van 1976 nog te herinneren.
Op vakantie gingen we al in mei, wij mengen ons niet in het te drukke en te dure spektakel dat zomervakantiewaanzin heet. Maar dat betekent niet dat ik niet maximaal genoten heb van de afgelopen periode. ‘We zijn er bijna‘ is op ons niet van toepassing. We zijn er helemaal.
Korte werkweken
Net als in 2025 heb ik tijdens het zomerreces mijn werkdagen teruggeschroefd. Maximaal drie dagen. En dus minimaal vier dagen thuis en vrij. In de praktijk in de meeste weken vijf. Vijf dagen weekend. Oefenen voor het echte stoppen.
In die vier of vijf dagen thuis werd er wel gewerkt. Geklust aan huis en tuin, voor zover de temperaturen dat toelieten. Maar er waren ook (delen van dagen) dat ik mij met een boek (en Doggy naast mij slapend tegen mij aan) op de bank nestelde. Heerlijk ontspannend!
Naast het reguliere werk waren er ook een paar grotere projecten.
Luiken
Huize Elders is een klassiek wit huisje met oranje dakpannen en groene luiken. Die, met name aan de zuidwestkant van het huis, het zwaar te verduren hebben. Regen, wind, zon. Een aantal jaren achterstallig onderhoud maakte drastischer maatregelen noodzakelijk.
Vorig jaar had ik al twee sets luiken gerestaureerd. Dat betekent volledig kaal maken, rotte delen vervangen, afwerken, twee keer grondverf en twee keer lakken. Een heerlijk rustgevende klus, waar je ook echt resultaat van ziet.
Ook dit jaar heb ik weer een set luiken aangepakt. Nog één te gaan, dan zijn alle luiken weer als nieuw. Ook de luiken van vorig jaar ben ik alweer nagelopen en heb ik waar nodig bijgewerkt. Zoals ik al zei, ze hebben het zwaar te verduren.
Naast mooi zijn de luiken ook functioneel. Als er meerdere dagen zonnig weer met temperaturen boven de 30 graden verwacht worden, dan sluiten we de luiken aan de zuidwestkant van de woonkamer. Tijdens de hittegolven van deze zomer hebben ze ons geholpen om de binnentemperatuur zeer comfortabel te houden. Zonder dat er airco nodig is.
Tuin
Vorig jaar maakten we een beginnetje met het leegmaken van ‘de woestenij vóór de kas’, bij ons bekend als ‘de woestenij’. Overwoekerd met struiken en met klimop die zich tussen een hekwerk en de muur van de buren bevindt.
Het is een beschut hoekje van de tuin. Weinig wind, heel veel zonuren. Dat biedt mogelijkheden voor de teelt van fruit. Het maakt overigens ook dat ik er op warme dagen tot maximaal half elf ’s ochtends kan werken. Daarna is het er te warm.
Wekenlang heb ik de klimop elke ochtend overgoten met kokend water om ‘m af te laten sterven. En daarna heb ik stukje bij beetje elke stukje klimop losgemaakt van de muur en weggeknipt. De klimopstronken heb ik uitgegraven.
Op onderstaande foto was ik op ongeveer 85 procent van de muur (links ‘voor’ en rechts ‘na’). Je ziet het er niet aan af, maar hier zit zeker 12 uur handenarbeid in. En hierna zijn de andere stronken die er nog staan aan de beurt. Eerst leegmaken en schoonmaken, daarna inrichten.
Begin juli begon onze Truus kuren te krijgen. Je koos een optie, hoorde de bonen gemaald worden, de machine begon te lopen, maar er kwam geen koffie in mijn kopje.
Ik gaf de machine een extra schoonmaakbeurt, en het euvel was weer opgelost. Maar minder dan twee weken later gebeurde het weer. Weer een extra schoonmaakbeurt, en alles liep weer door. Maar het voelde niet goed.
27.000 kopjes koffie
Tijd dus voor een grote onderhoudsbeurt. Ook niet zo heel verwonderlijk. In de afgelopen (iets meer dan) zes jaar heeft ons apparaat 26.839 kopjes koffie geproduceerd. Overigens drink ik vooral dubbele espresso’s, en die tellen voor twee. Maar dan nog.
Ik nam contact op met de regionale JURA-dealer en bracht ons apparaat weg voor een grote servicebeurt. Daarvoor ging het apparaat naar het landelijke servicecentrum ergens in de Randstad. Dat kon wel een week of drie duren… 😱
Zo lang duurde het gelukkig niet. Na iets minder dan twee weken kreeg ik bericht dat ik de machine weer kon komen halen bij de lokale dealer. Na betaling van € 389 mocht ‘ie weer mee naar huis en kon ik mijn eerste dubbele espresso weer tappen.
Er was een lange lijst van onderdelen die vervangen zijn. De belangrijkste is de maaleenheid, de schijven waartussen de koffiebonen vermalen worden om mijn favoriete drank te produceren. Dat is ook niet zo verwonderlijk met de aantallen die de machine de afgelopen zes jaar verwerkt heeft. Wat me opvalt: het malen van de bonen maakt nu veel minder lawaai dan voorheen.
De uiteindelijke kosten vielen me eigenlijk nog wel mee. Het is iets meer dan de jaarlijkse afschrijving waar ik de eerste vijf jaar mee gerekend heb. Als de machine nu weer probleemloos zes jaar meegaat is het een koopje.
Zonder koffie?
We zaten dus bijna twee weken zonder koffiemachine. Maar zonder koffie kan natuurlijk niet voor caffeïne-junkies zoals ik. We hebben ons gered met traditionele filterkoffie. Opschenken, wachten. ‘Slow brew’ wordt dat tegenwoordig ook wel genoemd. Schijnt heel hip te zijn buiten Elders.
Maar wij zijn vooral blij dat we ’s ochtend weer alleen maar op het knopje hoeven te drukken voor onze dagelijkse dosis.
Langzamerhand gaat heel Nederland met vakantie. Alhoewel: steeds minder mensen kiezen juli en augustus om weg te gaan, las ik in de Vakantiemonitor van de ANWB. Te duur, te druk, te warm.
Zelf zijn we in mei al weg geweest. Ik hoef even niet meer. Wel werk ik in deze periode maximaal drie dagen per week, net als vorig jaar. Sommige weken zelfs maar twee dagen. Ik probeer me te beperken tot één dag per week op kantoor. Dat voelt ook als vakantie.
Werkvakantie dan toch wel. De moestuin is eindelijk weer eens vrijwel volledig vrij van onkruid. Lege plekken ook, ik heb onvoldoende rekening gehouden met een tweede teeltronde.
En dan zijn er nog de luiken die gerestaureerd moeten worden. Misschien komt er de komende periode zelfs nog wel een blogje. Er staan genoeg ideeën klaar. Maar alles kalm aan. We hebben de tijd.
Het was weer even rustig hier. Dit keer met een goede reden, we waren een weekje op vakantie. Schoonmoeder was zo lief om even op de moestuin en de kas te letten, dus mijn plantjes leven nog. Behalve een paar komkommerplantjes die ik buiten uitgeplant had, die vonden het rond IJsheiligen nog te koud.
De vorige vakantie was alweer ruim anderhalf jaar geleden. Onze vakantie in oktober 2025 ging op het laatste moment niet door vanwege de komst van Doggy. We kozen er toen voor om dat weekje lekker thuis te blijven om aan elkaar te wennen.
Ons idee van vakantie
Ons idee van een vakantie is simpel. We huren een huisje op een zo rustig mogelijke plek ergens in Frankrijk. We gooien een koffer met kleding, een krat met nuttige dingen die op basis van vijftien jaar ervaring nog wel eens ontbreken in huisjes, een tas voor Doggy, en Doggy zelf in haar veilige-plek-slaapbench, achter in de auto en rijden naar het huisje toe.
Aldaar bekijken we dorpjes en stadjes, en bezoeken we marktjes voor stinkende worsten en stinkende kazen en gegrilde kippen en flesjes wijn. We lunchen bij bistro’s onder de platanen, of eten anderszins buiten de deur. Op het terras bij ons huisje lezen we boeken, eten we de kaasjes en worsten met stokbrood, en drinken de wijn. Is die wijn goed, dan gaat er een doosje mee naar huis.
Uiteraard vermijden we de schoolvakanties. Te druk, te lawaaiig, en vooral te duur. Je betaalt rustig drie keer zoveel voor hetzelfde huisje. Avontuurlijke reizen op andere continenten? Been there done that. Niet meer. We hebben nog een heel kort lijstje van droomreizen die we nog eens willen maken. Een cruise naar de Zuidpool in het gezelschap van een zeldzaam eng virus hoort daar niet bij.
En uiteraard gaat Doggy mee op vakantie. Net als voorheen Hondje. Doggy heeft het fantastisch gedaan. Lekker liggen tukken in haar bench, en bij elke pauze even een plasje en wat drinken. Druk lopen snuffelen op alle nieuwe plekjes. We hebben altijd de hondenrugzak bij ons die we ooit kochten toen Hondje wat slechter ter been pootjes werd. Daar kan Doggy in als ze tekenen van vermoeidheid vertoont, en lekker om zich heen kijken.
In Elders is het rustiger
Toen we nadachten over onze verhuizing naar Elders hebben we lang nagedacht over onze woonwensen. We wilden gaan wonen zoals we ook altijd onze vakantiehuisjes kozen. Rustig, afgelegen, landelijk. En dat is meer dan gelukt.
Consequentie is wel dat thuis rustiger is dan de meeste vakantie-adresjes. Dat is niet erg. Ons doel hier in Elders is om het leven te leiden waarvan je geen vakantie nodig hebt.
Het nut van vakanties
Tsja, als je een leven leidt waarvan je geen vakantie nodig hebt, waarom gaan we dan nog? Heel eerlijk, van mij hoeft het niet… Maar Vriendin wil zo graag. Ik las onlangs deze blog. Onze vakantie had zeker nut. Voor de aanvulling van onze wijnvoorraad bijvoorbeeld.
Maar even een andere omgeving leidt ook tot nieuwe inzichten. Zo hebben we ons gerealiseerd dat we thuis onszelf te weinig luie dagen gunnen. Er staan teveel klusjes op de lijst, en die zien we ook als we uit het raam kijken. Dus zijn er goede voornemens gemaakt. Ook thuis meer rust. Dat is een mooie opbrengst van deze vakantie.
Kosten door de jaren heen
Vakanties worden duurder. In het verleden slaagde Vriendin er nog wel in om prachtige plekjes te vinden voor maximaal € 100 per nacht. Tegenwoordig is het budget € 125 per nacht, en dat is al een uitdaging.
En de brandstofprijzen helpen dit jaar ook niet. Al hebben we de impact daarvan weten te beperken door zowel op heen- als de terugreis in Luxemburg te tanken, en verder de goedkopere tankstations bij de Franse supermarkten te gebruiken. Het viel ons overigens op dat veel Franse tankstations druk aan het verbouwen waren om laadstations voor elektrische auto’s te plaatsen.
Meneer Elders heeft uiteraard van alle vakanties de kosten precies in beeld. Daar is, naast mijn reguliere obsessie met een tot op de cent kloppende boekhouding, ook een goede reden voor. Vakanties vallen buiten de normale huishouding van Meneer Elders en Vriendin. Die verrekenen we dus apart, we betalen allebei de helft. Sinds we met de eigen auto op vakantie gaan gebruiken we ook een kilometertarief gebaseerd op de werkelijke kosten om die mee te rekenen.
En inmiddels geven die kostenoverzichten ook inzichten.
Zo zie je dat de gemiddelde kosten per dag stijgen. Tot en met 2023 lukte het ons om onder de € 200 per dag te blijven, alles inbegrepen. Maar dat lukt de laatste jaren niet meer. We naderen de € 250 per dag. Nog steeds heel netjes met z’n tweetjes drietjes. Maar een sterkere stijging dan de inflatie.
Vooral de kosten van verblijf en vervoer hebben impact. Vervoer hangt ook af van hoe ver we Frankrijk in rijden. Het maakt nogal wat uit of je halverwege stopt, of helemaal doorrijdt naar de Côte d’Azur of de Pyreneeën. En de kosten van verblijf die stijgen, dat schreef ik al.
Hier zie je dat beter terug, in de grafiek met de absolute kosten per categorie. In 2018 en 2022 gingen we overigens ruim twee weken weg. In de andere jaren 8 – 10 dagen. Dat vinden we lang genoeg.
In 2018 en 2022 zie je de kosten van vervoer dan ook hoger zijn. In die jaren huurden we een auto als we op vakantie gingen, en twee weken huren kost meer geld. Bovendien kregen we tot en met de corona-periode meestal onbeperkte kilometers bij huur. Maar dat extraatje was in 2022 afgeschaft. En apart afrekenen boven de 1.000 kilometer tikte aan in 2022.
We zullen echt wel op vakantie blijven gaan. Het is goed om onszelf er aan te herinneren hoe mooi ons leven in Elders is…
Tweede helft april, en op deze blog is het een beetje stil. Niet zo verwonderlijk. Ik ben een beetje druk met leven, en er zitten maar 24 uur in een dag. Van die 24 uur hecht ik eraan om minimaal 8 uur slapend door te brengen. Dus van de 168 uur in een week blijven er sowieso maar 112 over.
En dan besteed ik ook nog eens een uur per dag aan wakker worden (koffie – ontbijt – meer koffie – douchen – meer koffie – aankleden – nog meer koffie), en aan onze Doggy besteed ik met genoegen ook wel minimaal een uur per dag. Dus dan zit je al aan minder dan 100 overgebleven uren in een week.
‘Druk’ is overigens een term die ik probeer te vermijden. ‘Geen tijd’ bestaat voor mij niet. Het is eigenlijk meer een kwestie van ‘geen prioriteit’. Maar het is sociaal minder geaccepteerd om dat te zeggen. ‘Druk’ klinkt minder onvriendelijk dan ‘jij hebt geen prioriteit’. En als je druk bent, dan ben je belangrijk, toch?
Werk
Het voorjaar is traditioneel een intensieve periode op mijn werk. We zitten met de afronding van onze jaarrekening (dat duurt best lang in de publieke sector, vanwege allerlei afhankelijkheden met derde partijen). De accountant is druk (hij wel) bezig om er iets van te vinden. Maar ondertussen vraagt het lopende jaar ook aandacht en zijn de voorbereidingen voor volgende jaren ook al begonnen. Financiën is soms net tijdreizen. Dat is een van de dingen die dit werk zo leuk maakt. Maar drie jaar tegelijk is soms wel even schakelen.
Ik werk 36 uur per week, verdeeld over 4 dagen. De vrijdag is mijn vrije dag. Maandag en dinsdag op kantoor, dat kost me ook twee keer per dag een uurtje reistijd. Op die dagen blijft er niet zo heel veel tijd over voor andere dingen. Woensdag en donderdag werk ik meestal thuis. Dat is al een stuk relaxter. Er kan nog eens een huishoudelijk klusje tussendoor, en geen reistijd. Gisteren twee wassen gedraaid, buiten laten drogen en opgeruimd, yay! Wat mij betreft een prima evenwicht voor nu.
Er is op dit moment maar één heel belangrijke reden om nog even door te werken. En dat is deze. De pensioentransitie. Eind vorige week in het nieuws, maar Meneer Elders had zich dat al een tijdje geleden gerealiseerd. Ik heb decennialang geld in de bodemloze put van mijn pensioenfonds gestort. Dan wil ik er ook het maximale uithalen. Dus voltijds werken tot begin volgend jaar. Daarna liggen alle opties open.
Nevenwerk
Sinds begin dit jaar heb ik natuurlijk ook nog een bijbaantje. Dat ook wel een aantal uren per week kost. Maar het baantje wordt per uur afgerekend. Ik heb inmiddels mijn declaratie over het eerste kwartaal ingediend. Nu wachten tot de Eurootjes binnenstromen.
Voorlopig gaat de helft naar de beleggingsrekening. En de andere helft naar mijn spaarrekening, om precies te zijn in het potje Belastingen.
Huis en Tuin
April is een uitermate tijdrovende maand in de tuin. We hebben allerlei projecten in diverse stadia van incompleetheid. Ik ben ook weer begonnen met het restaureren van een set luiken. En er zijn tientallen (meer dan zestig!) jonge plantjes die dagelijks zorg nodig hebben. Elke ochtend, zeven dagen per week, loop ik ze allemaal langs.
Projectjes
Stilletjes loopt er ook nog een klein nevenprojectje. Mede op verzoek van FIRISTA, die mij het beslissende zetje gaf in iets waar ik al een tijdje tegen aan hikte. Ik bouw een nieuwe versie van de FIRE Calculator. In LibreOffice Calc. Want echt vrij ben je pas zonder Microsoft, zonder Google, zonder Meta, zonder Apple, en zonder al die andere Big Tech wannabees. Het is iets voor regenachtige dagen en het gaat maar langzaam vooruit, maar het komt er wel.
Genoeg te doen dus, hier in Elders. Een mooie afleiding van het gedoe in de wereld.
Inmiddels is het een half jaartje geleden dat Doggy haar entree maakte in Huize Elders. Een hondje met een verhaal. Maar ook een hondje dat haar uiterste best doet om het beste uit haar leven te halen en te genieten van alle leuke dingen die ze kan doen. Mijn hart had ze al veroverd, maar ze doet hetzelfde bij alle honden en andere dieren (en de meeste mensen) die ze ontmoet.
Een half jaar Doggy in Huize Elders. En er wordt vaak geïnformeerd naar hoe het met haar is. Tijd voor meer achtergrondinformatie en een eerbetoon.
Medische historie
In de blogpost waarin ik Doggy introduceerde heb ik al iets verteld over haar achtergrond. Een rashondje met een paar aangeboren afwijkingen en daardoor onverkoopbaar en moeilijk plaatsbaar. Maar ik ben nog elke dag dolblij dat we haar geadopteerd hebben. Ja, ze heeft extra zorg nodig en dat kost tijd en geld. Maar ze lijkt nauwelijks beperkt te worden door haar medische ‘dingetjes’. Ze is blij en tevreden en heel sociaal.
Het enige dat je van de buitenkant ziet is de afwijking aan haar oogjes. Ze ziet slecht, maar heeft zich daar wonderbaarlijk aan aangepast. Ze rent rondjes door de huiskamer en struint door de tuin achter haar neus aan. Alleen het inschatten van dieptes kost haar moeite. Ze oefent altijd even voordat ze op de bank springt om zich tevreden tegen mij aan te nestelen. En de trap is een onneembare hindernis. Maar dat is misschien maar goed ook.
Ze heeft ook een afwijking aan de luchtwegen. Ze kan dan ook enorm snurken, afhankelijk van in welke houding ze ligt te slapen. Af en toe word ik ’s nachts wakker en hoor ik haar ‘zagen’. Zij slaapt beneden, wij boven. Een heerlijk rustgevend geluid. Zeker als Vriendin naast mij ook ligt te snurken. Zelf schijn ik dat ook te doen…
De belangrijkste risicofactor is haar hartafwijking, ze heeft een vernauwde longslagader. Daar is ze aan geopereerd door een hondencardioloog (ja, die zijn er). Jaarlijks moeten we met haar naar een universitaire dierenkliniek voor controle. En ze krijgt elke ochtend en elke avond een pipetje met beta-blocker, een hartmedicijn. Daar is ze aan gewend, ze laat ons het pipetje rustig leegdrukken in haar bek omdat ze weet dat ze daarna haar brokjes krijgt…
Recent heeft Doggy ons enorm laten schrikken met een aantal ‘aanvallen’. We werden ’s nachts wakker van een in doodsnood krijsend hondje. Dus we stormen ons bed uit naar haar slaapplek. Daar lag ze dan op haar zij. Het duurde niet lang, daarna stond ze op en schudde zich uit en zocht steun bij ons. Onlangs gebeurde het op een avond waar Vriendin bij was, ze rende een paar rondjes, viel neer en begon weer in doodsnood te krijsen. Ook nu duurde het niet lang, daarna ging ze gewoon mee wandelen en haar ding doen. We zijn inmiddels bij de dierenarts geweest en de zoektocht naar de oorzaak is begonnen. We hebben de jaarlijkse controle bij de universitaire dierenkliniek vervroegd om hier naar te laten kijken. De vorige eigenaren (die dit ook nog nooit meegemaakt hadden) leven intens mee met ons meisje.
Maar nogmaals, in het dagelijks leven lijkt ze weinig te merken van al deze beperkingen. Het is een vrolijk en sociaal en actief hondje.
Behalve als ik slaap….
Een hondje met karakter….
Vriendin is opgegroeid met honden, en volgens haar is Doggy het eerste hondje dat ze meemaakt met een ochtendhumeur. We vermoeden dat het met haar hartproblemen te maken heeft dat ze ’s ochtends wat traag opstart. Nadat ze haar medicijnen gekregen heeft verandert ze overigens in een enorme stuiterbal, die een kwartier rond raast en over ons heen klautert voordat ze rustig tussen ons in gaat liggen.
Doggy is een babbelbox. Ze babbelt en bromt en pruttelt de hele dag door. Ik vind het heerlijk. Maar tegelijkertijd houdt ze zelf niet van lawaai of onrust. Toen we de timmerlieden over de vloer hadden voor de vervanging van onze kozijnen was ze dat al snel beu. En kroop weg onder de bank of in haar bench, haar ‘veilige plek’. Druk brommend en mopperend en verstoord kijkend, dat dan weer wel.
Wie verstoort mij?
Ons Hondje was een moeilijke eter. Deed rustig meerdere dagen over een bakje brokjes, net zolang tot we er lekkere dingen bij deden. Zo niet Doggy. Zij wordt gedreven door eten. Na de ochtend- en de middag-wandeling rent ze rondjes om ons heen, blaffend en babbelend, tot we haar het pipetje met medicijnen en daarna de (afgewogen) hoeveelheid brokjes geven. Ze is redelijk op gewicht, en vanwege haar medicijnen moet dat ook echt zo blijven. Het weerhoudt haar er niet van om de hele keukenvloer te ‘stofzuigen’ als er gekookt wordt. Het levert haar de bijnaam ‘Miss Dyson’ op.
Doggy heeft een dichte dubbele vacht. Heel anders dan het vachtje van Hondje. Maar het lijkt erop dat Doggy veel minder behoefte heeft aan mandjes of dekentjes. Die zijn er wel, maar ze vermijdt ze liever! Gewoon op de vloer, of nog liever de bank, liggen. Alleen de bench en haar ligkussen in de bench is een veilige plek. Na de avondwandeling staat ze ongeduldig voor de deur van de hal. Zodra die open gaat springt ze in haar bench. Om vervolgens pruttelend en brommend te gaan zitten wachten op het ‘voor-het-slapengaan-snoepje’. Nadat ze die in ontvangst heeft genomen rolt ze zich op en valt in slaap. Niet zelden snurkend…
Verder zien we dat Doggy sociaal onderdanig is. Ze is zich er goed van bewust dat ze een gevecht niet gaat winnen. Wel is ze nieuwsgierig naar elk ander hondje. Plat op de grond met de oortjes naar achteren kruipt ze er naar toe. En wordt geaccepteerd, of in elk geval getolereerd. Zo is ze zelfs vriendjes geworden met één van de paarden verderop in onze straat. Die regelmatig naar het hek loopt om haar te begroeten.
Dit gedrag is wel een van de redenen waarom we inmiddels weer gebruik maken van de uitlaatservice. Ik had het idee dat ze het contact met andere honden miste. Huize Elders is het eerste huis waar ze geen gezelschap heeft van andere honden. Inmiddels krijgen we regelmatig filmpjes doorgestuurd van de uitlaatdames. Filmpjes waarop ze vrolijk heen en weer rent van de ene naar de andere hond. De uitlaatdames zijn dol op haar. Net als wij.
De regelmatige verhuizingen voordat ze bij ons kwam hebben wel hun sporen achtergelaten. Bezoek is eng. Aan het begin werd bezoek regelmatig genegeerd. Wist ze niet hoe snel ze zich moest verstoppen. ‘Nemen ze me weer mee?’, leek Doggy zich af te vragen. Het duurde een paar weken voordat ze de uitlaatservice vertrouwde. Inmiddels gaat het iets beter tussen Doggy en bezoek. Maar ook tripjes in de auto zijn nog niet erg populair. Vaak zit ze hijgend van de stress op schoot.
Ja, en onze werkdagen vindt ze niet leuk. Veel te lang alleen zijn. We doen ons uiterste best om dat te beperken tot maximaal twee dagen per week. Op mijn thuiswerkdagen ligt ze graag de hele dag op mijn schoot te slapen. Ze past precies op mijn schoot onder het werkblad. En dat is heel rustgevend, en daar profiteren mijn collega’s dan weer van.
Uitgaven
Ons Hondje mocht de laatste jaren van zijn leven alleen nog maar speciaal dieetvoer. Per dag ging er een blikje doorheen dat € 3,75 kostte. Doggy is goedkoper. Ze krijgt goede brokken, en mag maar 90 gram per dag. Dat betekent dat we ruim een maand doen met een zak van drie kilo.
En ik schreef al dat we toch weer de Uitlaatservice ingeschakeld hebben. Die neemt haar drie dagen per week mee, alle werkdagen behalve mijn vaste thuiswerkdag. Vriendin is van plan om ook een vaste thuiswerkdag in te voeren. Dan hoeft Doggy nog maar twee dagen per week mee. De kosten voor de huidige drie dagen per week zijn iets meer dan € 300 per maand.
Nieuw in onze huisdierkosten is de Trimsalon. Door de dubbele vacht mag Doggy niet getrimd worden, ze moet geplukt worden. Een arbeidsintensief proces dat zelfs voor onze veredelde bosmarmot anderhalf uur kost. De prijs is er ook naar, € 80 per plukbeurt. Ongeveer drie keer per jaar.
Ik voel me zo naakt na een plukbeurt….
En we hebben natuurlijk de vaste medische kosten. Elke twee maanden komt er een flesje met hartmedicijnen uit de dierenapotheek van de universiteitskliniek. Vijftig milliliter voor € 65. Een koopje voor de levenskwaliteit van Doggy. En de zoektocht naar de oorzaak van haar aanvallen zal ook nog geld kosten. De eerste dierenartsrekening was € 270, bloedonderzoeken zijn duur. En dan is onze dierenarts nog gewoon zelfstandig, en niet eens onderdeel van een van de grote graaiketens.
Tenslotte
Doggy is inmiddels een volwaardig lid van ons huishouden, dat moge duidelijk zijn. Huize Elders zal altijd ook het huis van Hondje blijven, maar het is nu ook het huis van Doggy. De foto’s van onze beide hondjes staan naast elkaar op de schoorsteenmantel. De ene mis ik nog regelmatig, de andere zou ik voor geen goud meer willen missen.
Vandaag precies één jaar geleden overleed Hondje. Sinds september brengt Doggy nieuwe vreugde hier in Huize Elders. Maar ik denk nog regelmatig terug aan mijn oude trouwe vriendje. En vandaag even extra.
Meneer Elders en Vriendin zijn nu ruim twee jaar weg uit onze banen bij de Rijksoverheid. Dus volg ik het landelijke politieke nieuws met iets meer afstand. Maar nog wel met interesse. En uiteraard heb ik het coalitie-akkoord gelezen dat de basis vormt van onze nieuwe regering.
Als eerste lees ik altijd de financiële bijlage. Dat blijft toch een beetje beroepsdeformatie. Waar gaat het geld naartoe en, minstens zo belangrijk: waar komt het geld vandaan? Want dan kun je daarna het kaf van het koren scheiden. Soms zie je in het akkoord twee pagina’s ronkende en juichende tekst staan over een onderwerp, maar zie je er in de financiële bijlage geen euro van terug. Dan weet je: gelul voor de bühne. Geen geld, geen actie.
Het eerste debat in de Tweede Kamer over het coalitie-akkoord was ook interessanter dan normaal. Normaal is het een formaliteitje. De oppositie predikt hel en verdoemenis, en de coalitie staat er toch een beetje bij met een houding van ‘praat maar lekker door, wij hebben hier een meerderheid dus dit gaat allemaal gewoon gebeuren tenzij we onderling ruzie krijgen en onderweg struikelen‘. Maar dat was dit keer anders.
Minderheid
Want we hebben voor de verandering een minderheidskabinet. Nu is het in Nederland vaak zo dat een kabinet wel een meerderheid heeft in de Tweede Kamer, maar niet in de Eerste Kamer. Maar dit keer is het anders. In beide Kamers geen meerderheid.
Fijne verzameling afsplitsinkjes daar in de Eerste Kamer, overigens…
En dat betekent dat er voor elk voorstel gezocht moet worden naar steun bij tenminste een deel van de oppositie. Dat wordt een feestje, maar niet heus. Want er staan een paar heel grote brokken geld in het akkoord voor problemen die we veel te lang voor ons uitgeschoven hebben. Stikstof en defensie. Dat we ook nog iets moeten met klimaatdoelen en ander achterstallig onderhoud vergeten we dan maar even.
Dat geld moet ergens vandaan komen. En je wilt ook niet al te drastisch aan de belastingknoppen draaien (alhoewel…). Dus moet er bezuinigd worden.
Iets met schouders en lasten
Dus bezuinigingen staan er ook genoeg in het coalitie-akkoord. Bezuinigingen die nogal wat los maken. Een hogere AOW-leeftijd. Nader uit te werken bezuinigingen in de zorg. Een kortere duur van de WW-uitkering. Een belastingverhoging middels een ‘Vrijheidsbijdrage’. Uit een doorrekening van het coalitie-akkoord bleek afgelopen week dat de lagere- en middeninkomens hard geraakt worden. Weinig verrassend. Wel confronterend.
De centrale vraag wordt dus welke weldenkende partij, die geen onderdeel is van het minderheidskabinet, dat soort omstreden bezuinigingen aan een meerderheid gaat helpen? Dan moet je er wel iets heel groots voor terugkrijgen waar jouw achterban op zit te wachten. En dat kost dan natuurlijk weer geld. Daarmee is het effect weer weg…
Je ziet ook meteen sussende woorden. De oppositie ziet ‘kansen’ en de kersverse premier stelt ‘dat er nog tijd is om dingen te verbeteren’. Hij moet wel. Want een minderheidskabinet.
Ik ben dus nog niet heel bezorgd over al die drastische bezuinigingen. Eerst maar eens kijken welke partij het waagt om die dingen aan een meerderheid te helpen. Ik zie het zelfs nog gebeuren dat de hypotheekrenteaftrek toch wordt afgeschaft als onderdeel van een deal. Want het blijft politiek. Alles is mogelijk. Niet alles is fijn.
Wat zijn jouw verwachtingen bij dit nieuwe kabinet?
Het is weer die tijd van het jaar. De ene na de andere collega ging ‘op wintersport’. Dat is een vorm van vermaak die Meneer Elders nooit begrepen heeft. En waar ik dus hoognodig mijn mening eens over moet geven.
Nu moet ik ook eerlijk bekennen dat mijn eigen beperkt ontwikkelde motoriek maakt dat ik het verstandig vind om geen sporten als schaatsen en skiën te beoefenen. Ik sta van nature al vrij wankel op mijn benen. Ik kan het lot dus maar beter niet tarten. Meneer Elders werd eens gebeld door een collega die op wintersport was. Terwijl die in de helikopter lag, op weg naar het ziekenhuis. Valpartijtje op de eerste dag van de wintersport. Ik geloof dat er een maand of negen aan revalidatie nodig was. Dat dus.
Maar zelfs als ik wel een sportieve evenwichtige mens zou zijn, denk ik niet dat een wintersportvakantie mij zou kunnen bekoren. Twee dagen autorijden voor een weekje op een berg. Met een dakkoffer op je nieuwe, dikke wagen. Heb je al eens opgelet hoe breed, hoog en dik die dingen tegenwoordig zijn?
Ik snap niet dat mensen dat de moeite waard vinden. Of zegt het iets over het leven dat ze thuis leiden lijden? 😈 Er zijn overigens diverse gradaties van sneuheid bij de wintersporters. Het ergst vind ik de mensen die gebruind terugkomen, maar waar je duidelijk de afdruk van de skibril in hun gezicht ziet.
Ik heb wel eens gekeken wat dat kost, zo’n weekje wintersport. Huisje / appartementje huren. Een weekje bungalowpark in het hoogseizoen is er niks bij. En dan ben je er nog niet. Om op die kaalgeslagen en met kanonnen wit gespoten hellingen (ik geloof dat ze dat ‘piste’ noemen) te komen heb je een skipas nodig. Van die prijzen piste ik ook. In mijn broek. Van het lachen…
Tsja, en dan denk je tijdens het skiën wachten in de rij om naar boven te gaan en wachten in de rij om naar beneden te gaan ook wel eens dat je zin hebt in iets te eten of iets te drinken. Nou, met € 8,50 voor een biertje, een kop automatenkoffie voor € 4,50, en een stuk apfelstrudel voor € 12,50 kun je je lol wel op. Maar goed, dan ben je wel een weekje lekker buiten geweest, toch? Dat was ik de afgelopen weken ook. Het tuinseizoen is weer begonnen. Ik ben de moestuin al zaaiklaar aan het maken. Gratis.
Gelukkig zal de klimaatverandering wel een einde maken aan deze nutteloze tijdbesteding. Over een jaar of vijftig kun je alleen nog skiën op de hoger gelegen pistes in de Himalaya. Of op de ijsplaneet Hoth. Waar SpaceX van die gekke enge Tesla-miljardair je tegen die tijd vast wel voor een schappelijk prijsje heen wil brengen.
Veel mensen deden in januari aan een Dry January. Een maandje geen alcohol na de feestdagen.
Persoonlijk vind ik januari daar de minst geschikte maand voor. Op elke nieuwjaarsborrel zit je te sippen met je glaasje water. En er is een bron van troost minder in deze koudste en donkerste aller maanden. De natuur in rust, je lichaam uitgeput van de feestdagen, en jij probeert uit alle macht om een gedragsverandering te bewerkstelligen. Het is ook nog eens een lange maand, met 31 dagen. Wat een zelfkastijding.
Nee, dan februari. Drie dagen korter. En met het naderende voorjaar en meer tijd in de tuin voor ons een optimistischer maand. Meneer Elders en Vriendin doen deze maand dus een ANANAS-maand.
Nee, niet die enorme vrucht. Hier staat het voor Absolutely No Alcohol & No Added Sugars (ja, ik probeerde Engelse termen te vermijden…). Dus geen wijntje of whisky of andere vorm van alcohol. Geen druppel. En ook geen stukje reep chocolade ‘s avonds op de bank. Even wat gewoontes doorbreken en zo.
Het is ook een van de eerste acties om iets meer aandacht aan het verminderen van gewicht te besteden in dit jaar. 1 februari klim ik op de weegschaal, en op 1 maart weer. Kijken of er wat vanaf gaat.
Dopamine
Her idee ontstond vorige week in een gesprekje thuis op de bank. Vriendin leest op dit moment het boek ‘Dopamine Nation’ van Dr. Anna Lembke. Het onderzoekt de balans tussen plezier en pijn in de context van de verslaving van de moderne samenleving aan dopamine-rijke prikkels, zoals sociale media en drugs.
Dopamine is een neurotransmitter in de hersenen die een sleutelrol speelt bij motivatie, plezier en beloning. Het helpt bij het reguleren van functies zoals stemming, beweging en aandacht, en het versterkt gedrag dat als prettig of gunstig wordt ervaren. Het een leidde tot het ander in ons gesprek, en de ANANAS-maand was geboren.
Humeur
Ik verwacht dat we de eerste twee vier weken van de ANANAS-maand bloedchagrijnig zullen zijn in Huize Elders. Afkickverschijnselen. Een bewijs dat het nodig is.
En Doggy moet ook meedoen. We moeten goed op haar gewicht letten vanwege haar hartafwijking en medicijnen. Maar ons bosmarmotje is sinds haar komst naar Huize Elders 500 gram aangekomen. Dat lijkt niet veel, maar het is een gewichtstoename van meer dan 10 procent… Doggy is nog meer gefocust op eten dan wij zijn, dus ze zal het zwaar krijgen. En wij daarmee ook…
