Tsja. Een minderheidskabinet. Ik was er al bij de start niet enthousiast over. Maar ook ik kon toen niet vermoeden hoeveel dieper we in dit land nog zouden gaan zinken.
Analyse van 7 maanden minderheid
In mijn eerdere blogpost sprak ik de verwachting uit dat de vergaande bezuinigingsvoorstellen in het coalitie-akkoord niet makkelijk aan meerderheden zouden komen. Links noch rechtser van de coalitie zou wel twee keer nadenken. En dat is gebleken. Van de samenwerking met de oppositie is nog weinig terechtgekomen.
Zelf geef ik de VVD als eerste de schuld. Ik herken weinig terug van de ooit liberale partij waar ik (bekentenis) zelf ook nog een aantal jaren lid van ben geweest, een jeugdzonde. De angst voor de nog rechtsere populisten en fascisten zit inmiddels zo diep bij deze partij dat er van het liberalisme niets meer over is. Er wordt alleen nog maar gekeken naar de dreiging van rechts, niet meer naar de kansen op links. En inmiddels zou meer dan 85 procent van het politieke spectrum toch links van de VVD moeten liggen, al suggereert het aantal zetels dat extreemrechtser van de VVD ligt op dit moment anders. Dus staat VVD momenteel voor Vooral Veel Dwarsliggen.
Ook D66 is wat mij betreft één grote teleurstelling. Het tempo waarin Robot Jetten een onvervalste kloon van Mark Rutte is geworden is bijna eng te noemen. Het zal de AI wel zijn. En een octopus heeft meer ruggengraat dan deze partij (voor de biologisch onwetenden: een octopus heeft geen ruggengraat).
En daarmee wordt het moeilijk natuurlijk. Als je vooral met elkaar overhoop ligt wordt het moeilijk om voldoende aandacht aan anderen te geven. laat staan aan het land, aan regeren. Stel je voor dat er weer eens een kabinet zou komen dat daar aandacht voor zou hebben. Voor problemen oplossen. Dat zal wel nooit meer gebeuren.
Maar wat mij betreft zijn wij zelf de grootste teleurstelling. De kiesgerechtigde inwoners van Nederland. We hebben geen principes meer die ons stemgedrag leiden. Medemenselijkheid is ver te zoeken. We laten ons boos en bang maken omdat ‘zij’ ons dingen af zouden willen pakken, en we laten ons wijs maken dat er simpele oplossingen zijn voor ingewikkelde problemen. Dus stemmen grote hordes kiesgerechtigden op de volgende populist, die dan teleurstelt en/of met ruzie uit elkaar valt. Maar in plaats van daarvan te leren, hobbelen we door naar weer de volgende populist.
Prinsjesdag
Maar ja. Dan is er altijd nog Prinsjesdag. De dag van de plannen. De dag van de begrotingen. De dag van de hoop.
Uiteraard heb ik die stukken uitgebreid bestudeerd. En alle belangrijke punten op een rijtje gezet. Een lijstje:
Niks dus. Het is één grote verzameling uitstel en afstel. Bezuinigingen worden doorgeschoven. Knopen worden niet doorgehakt. Het minderheidskabinet is het niet eens met elkaar eens (want VVDwarsliggers). En meerderheden zijn ook na twee dagen Algemene Politieke Beschouwingen ver te zoeken. Gelukkig is extreemrechts verdeeld en strategisch niet zo handig. Dat compenseert een beetje voor het geblunder van de coalitie. En uiteindelijk gebeurt er helemaal niks. Behalve dat we af en toe een brug of een kanaal af moeten sluiten wegens achterstallig onderhoud, dat wel.
De afgelopen decennia is Prinsjesdag verworden tot het spel van de koopkrachtplaatjes. Het gaat allang niet meer over het oplossen van problemen, of het doorvoeren van structurele veranderingen om te zorgen dat ons land ook over dertig jaar nog OK is. Er wordt alleen nog maar aan de knopjes gedraaid in stapjes van 0,01 procent, om zoveel mogelijk groepen een ‘plusje’ te geven. Om de illusie van eeuwige groei, de leugen dat het ook volgend jaar beter gaat met jouw financiële situatie, in stand te houden. En dat je dat te danken hebt aan <vul hier de naam in van de politieke partijen die het toevallig op dit moment voor het zeggen hebben>.
In werkelijkheid is koopkracht, net als inflatie, volledig afhankelijk van jouw persoonlijke situatie. Ook daar laten we ons van alles wijsmaken, ik schreef er in 2017 en 2018 al over.
Hoe verder?
Eerst maar eens afwachten of deze plannen een meerderheid halen in de Tweede en Eerste Kamer. We hebben immers dat minderheidskabinet. Uiteindelijk zal er wel een akkoord (of akkoorden) komen met deze en geenen. Met stevig verherbouwde plannen. Zoet nu, zuur schuiven we wel weer even door.
Volgend voorjaar zijn er verkiezingen voor Provinciale Staten, de leden daarvan kiezen de Eerste Kamer. Daarna krijgt er vast wel iemand belang bij nieuwe Tweede Kamerverkiezingen. Ik verwacht dat we voor eind 2027 opnieuw bij de stembus staan voor de Tweede Kamer. Sommige partijen zullen dan vast en zeker weer roepen dat werken moet lonen. En dat ze opkomen voor de hardwerkende Nederlander. Ik krijg steeds meer moeite om dat te geloven.
Maar als wij, de kiezers, dan allemaal eens ophouden met geloven in simplistische oplossingen en wijzen naar bepaalde groepen, en gewoon weer stemmen op principes, dan is er een kans dat het beter wordt. Ik ben niet hoopvol.
Heb jij nog hoop?
Nee, ik heb geen hoop meer, maar ik stem nog steeds op grond van principes en waarden en heb dat ook altijd gedaan. Ik probeer te leven in overeenstemming met die waarden, ook al betekent dat vaak tegen de stroom inzwemmen. Maar het niet doen zou me ongelukkig maken. Het leven dat ik (wij) leid(en) is een eenvoudig en rustig leven, een leven van genoeg. En nee, dat is geen opoffering, geen afzien, niet terug naar de spreekwoordelijke Middeleeuwen (die trouwens helemaal niet zo duister waren als we denken). Integendeel, het is prettig, rustig, creatief en autonoom. Ik kan het van harte aanbevelen.
Jouw stukje is mij uit het hart gegrepen. Dank!
nee, ik heb geen hoop meer.
Vind het kabinet ook niet betrouwbaar. Ze passen de slelregels, mijns inzien, te vaak aan gedurende de rit.
Eerst promoten, ( zonnepanelen, aow, pensioenbeleggen enz)
Je doet mee en het wordt daarna al snel weer aangepast.
Alsvoorbeeld :
Zelf begin ik daarom ook niet aan het gepromote pensioenbeleggen, omdat de spelregels ( l.ees belasting) weleens een stuk hoger zou kunnen zijn tijdens de uitkeringsfase dan dat je er nu korting op krijgt,
Beleg dus ondanks de hogere belasting nu, dus liever zelf ipv via pensioenbeleggen.
In mijn jonge jaren interesseerde politiek mij helemaal niet. Na mijn veertigste vond ik dat ik wel bij moest blijven en meer moest nadenken over keuzes en partijen. Ik vind inmiddels dat mijn leven daar niet veel leuker van is geworden en ben het helemaal zat met ‘de politiek’ en het hele links- en rechts denken. Ik vraag me steeds vaker af wat ik er nog mee moet, wil geen journaal meer volgen en al helemaal niet dat geruzie in de kamer. Bovendien heb ik het gevoel dat we als burgers nul invloed hebben.
Weinig. Precies vanwege wat je schrijft. Vooral het doorschuiven irriteert me mateloos. Maak dan in ieder geval een keuze, of die nu slecht uitpakt of niet. Daarnaast spreekt het kabinet zichzelf regelmatig tegen, wat het vertrouwen ondermijnd. Eerst maandenlang roepen dat werken meer moet lonen, vervolgens ordinair de werekenden alle problemen laten betalen, als een melkkoe die wordt uitgeknepen.
Ik snap de onvrede in NL wel. Er wordt weinig geluisterd en regeren heeft niets meer te maken met investeren en vooruitkijken. Regeren gaat tegenwoordig over, dat je je zo positioneert dat je als persoon of partij bij de volgende verkiezingen voldoende zetels overhoudt.
Heel rake analyse. Het is treurig, zoveel tijdverlies.
En dit op een moment waarop oa het klimaat topprioriteit zou moeten zijn. Nietsdoen leidt alleen tot nog meer klimaatellende dan er zo al op komst is, wat leidt tot nog meer migratie, wat dan helaas weer de populisten in de kaart speelt.
Het blijft best lastig, ieder mens kijkt in eerste instantie waar hij zelf beter van denkt te worden. Alleen is verder kijken dan de neus lang is wel een dingetje. Overal moet aan/of op verdiend worden anders kan het niet of doen we het niet. Ik vaar mijn eigen koers waarbij ik kijk naar het grote geheel zo ook met de partij waarop ik stem. Roeptoeters laat ik links liggen.
Niet alleen de VVD ligt dwars ook D66 heeft voor mij compleet afgedaan. ZIJ hebben gelijk op het gebied van stikstof en alle anderen zijn fout. Ze beslissen over de rug van de boeren die allang aan de eisen van het kabinet qua uitstoot, ze hebben genoeg land voor hun mest, ze hebben maar net genoeg vee om aan die idioot lage stikstofuitstoot eis te voldoen enz. En toch moeten ze weg. Want teveel stikstofuitstoot. Maar met de autosnelweg die naast hun boerderij ligt, wordt niet gekeken.
Tel daar het gedram van D66 over elektrificatie van ons hele systeem bij op. En dat terwijl ons hoogspanningsnet het niet eens aankan.
Het softe gedoe met XR, de rellen op het Malieveld, de constante migratie stromen die maar niet aangepakt worden terwijl onze maatschappij dit niet meer aankan qua onderwijs, zorg en wonen. NEE, ik ben totaal klaar met dit kabinet!
best EldersLeven – ik ben het eens met je analyse, echter niet met de conclusie. Er is altijd, hoop, zolang we blijven hopen.
Hoop zonder basis is naïviteit?
zondag luisterde ik het programma ‘vroege vogels’ met de Landbouw en natuur minister. ik kende hem niet maar hij zei mooie dingen, toen kreeg ik weer een beetje hoop.
Is de uitkomst/inzet niet inherent aan ons politiek systeem en haar kiezers?
Ik werk nu 25 jaar dicht bij de politiek en mooie dingen zeggen lukt ze wel, ja.
De wereld lijkt op een kantelpunt te staan. Niemand weet precies hoe het gaat aflopen. Uitstel en afstel kan in zo’n situatie een goede houding zijn.
Hoop voor de toekomst heb ik zeker. Blanke west Europeanen zitten op het moment in de lift naar beneden, maar voor Indiërs en Chinezen zijn het gouden tijden. Hopelijk kunnen wij een beetje profiteren van hun voortgang.
Lastig hoor. Hoop? Steeds minder. Mij zakt het nog verder in de schoenen als ik lees dat onder jeugdigen de tolerantie voor homoseksualiteit zo enorm is gekelderd. Dat er jongens en meisjes zijn die de manosphere en tradwifes volgen, kwakzalvers op de socials en extreem rechtse relschoppers op het Malieveld en op andere plekken waar mensen zich veilig zouden moeten voelen. Daar word ik steeds verdrietiger van.