Over uitstel en afstel

  • Bericht gepubliceerd op:
  • Berichtcategorie:Financiën

Tsja. Een minderheidskabinet. Ik was er al bij de start niet enthousiast over. Maar ook ik kon toen niet vermoeden hoeveel dieper we in dit land nog zouden gaan zinken.

Analyse van 7 maanden minderheid

In mijn eerdere blogpost sprak ik de verwachting uit dat de vergaande bezuinigingsvoorstellen in het coalitie-akkoord niet makkelijk aan meerderheden zouden komen. Links noch rechtser van de coalitie zou wel twee keer nadenken. En dat is gebleken. Van de samenwerking met de oppositie is nog weinig terechtgekomen.

Zelf geef ik de VVD als eerste de schuld. Ik herken weinig terug van de ooit liberale partij waar ik (bekentenis) zelf ook nog een aantal jaren lid van ben geweest, een jeugdzonde. De angst voor de nog rechtsere populisten en fascisten zit inmiddels zo diep bij deze partij dat er van het liberalisme niets meer over is. Er wordt alleen nog maar gekeken naar de dreiging van rechts, niet meer naar de kansen op links. En inmiddels zou meer dan 85 procent van het politieke spectrum toch links van de VVD moeten liggen, al suggereert het aantal zetels dat extreemrechtser van de VVD ligt op dit moment anders. Dus staat VVD momenteel voor Vooral Veel Dwarsliggen.

Ook D66 is wat mij betreft één grote teleurstelling. Het tempo waarin Robot Jetten een onvervalste kloon van Mark Rutte is geworden is bijna eng te noemen. Het zal de AI wel zijn. En een octopus heeft meer ruggengraat dan deze partij (voor de biologisch onwetenden: een octopus heeft geen ruggengraat).

En daarmee wordt het moeilijk natuurlijk. Als je vooral met elkaar overhoop ligt wordt het moeilijk om voldoende aandacht aan anderen te geven. laat staan aan het land, aan regeren. Stel je voor dat er weer eens een kabinet zou komen dat daar aandacht voor zou hebben. Voor problemen oplossen. Dat zal wel nooit meer gebeuren.

Maar wat mij betreft zijn wij zelf de grootste teleurstelling. De kiesgerechtigde inwoners van Nederland. We hebben geen principes meer die ons stemgedrag leiden. Medemenselijkheid is ver te zoeken. We laten ons boos en bang maken omdat ‘zij’ ons dingen af zouden willen pakken, en we laten ons wijs maken dat er simpele oplossingen zijn voor ingewikkelde problemen. Dus stemmen grote hordes kiesgerechtigden op de volgende populist, die dan teleurstelt en/of met ruzie uit elkaar valt. Maar in plaats van daarvan te leren, hobbelen we door naar weer de volgende populist.

Prinsjesdag

Maar ja. Dan is er altijd nog Prinsjesdag. De dag van de plannen. De dag van de begrotingen. De dag van de hoop.

Uiteraard heb ik die stukken uitgebreid bestudeerd. En alle belangrijke punten op een rijtje gezet. Een lijstje:

Niks dus. Het is één grote verzameling uitstel en afstel. Bezuinigingen worden doorgeschoven. Knopen worden niet doorgehakt. Het minderheidskabinet is het niet eens met elkaar eens (want VVDwarsliggers). En meerderheden zijn ook na twee dagen Algemene Politieke Beschouwingen ver te zoeken. Gelukkig is extreemrechts verdeeld en strategisch niet zo handig. Dat compenseert een beetje voor het geblunder van de coalitie. En uiteindelijk gebeurt er helemaal niks. Behalve dat we af en toe een brug of een kanaal af moeten sluiten wegens achterstallig onderhoud, dat wel.

De afgelopen decennia is Prinsjesdag verworden tot het spel van de koopkrachtplaatjes. Het gaat allang niet meer over het oplossen van problemen, of het doorvoeren van structurele veranderingen om te zorgen dat ons land ook over dertig jaar nog OK is. Er wordt alleen nog maar aan de knopjes gedraaid in stapjes van 0,01 procent, om zoveel mogelijk groepen een ‘plusje’ te geven. Om de illusie van eeuwige groei, de leugen dat het ook volgend jaar beter gaat met jouw financiële situatie, in stand te houden. En dat je dat te danken hebt aan <vul hier de naam in van de politieke partijen die het toevallig op dit moment voor het zeggen hebben>.

In werkelijkheid is koopkracht, net als inflatie, volledig afhankelijk van jouw persoonlijke situatie. Ook daar laten we ons van alles wijsmaken, ik schreef er in 2017 en 2018 al over.

Hoe verder?

Eerst maar eens afwachten of deze plannen een meerderheid halen in de Tweede en Eerste Kamer. We hebben immers dat minderheidskabinet. Uiteindelijk zal er wel een akkoord (of akkoorden) komen met deze en geenen. Met stevig verherbouwde plannen. Zoet nu, zuur schuiven we wel weer even door.

Volgend voorjaar zijn er verkiezingen voor Provinciale Staten, de leden daarvan kiezen de Eerste Kamer. Daarna krijgt er vast wel iemand belang bij nieuwe Tweede Kamerverkiezingen. Ik verwacht dat we voor eind 2027 opnieuw bij de stembus staan voor de Tweede Kamer. Sommige partijen zullen dan vast en zeker weer roepen dat werken moet lonen. En dat ze opkomen voor de hardwerkende Nederlander. Ik krijg steeds meer moeite om dat te geloven.

Maar als wij, de kiezers, dan allemaal eens ophouden met geloven in simplistische oplossingen en wijzen naar bepaalde groepen, en gewoon weer stemmen op principes, dan is er een kans dat het beter wordt. Ik ben niet hoopvol.

Heb jij nog hoop?

Konijntjes in de koplampen

  • Bericht gepubliceerd op:
  • Berichtcategorie:Huis

Huize Elders ligt in het buitengebied. Het is een paar kilometer naar het dorp, over grotendeels onverlichte wegen. Op dagen dat ik naar kantoor ga ben ik ongeveer een kwartier onderweg (en drie dorpen verder) voordat ik een autosnelweg bereik. Ik geniet van de rust onderweg. En van alle dingen die ik zie in het licht van mijn koplampen. Vossen. Reeën. Hazen. Marters. En konijnen.

Vooral die laatste blijven meestal heel stil zitten. Midden op de weg. Starend naar mijn koplampen. Ik rem dan af. Als ik dichtbij kom huppelen ze wel verder. Soms pas als ik helemaal stilsta.

Het is natuurlijk ook een uitdrukking. Passief of afwachtend zijn. En zo voel ik mij ook een beetje in de huidige ‘energiecrisis’. De oorlog in het Midden-Oosten herinnert mij aan mijn afhankelijkheid. Van aardolie en aardgas, in dit geval.

Het regent analyses. Ramingen. Scenario’s. Voorspellingen. Speculaties. Er worden oproepen gedaan om zuinig te zijn en toch ook weer niet. Het kabinet hield in eerste instantie een weekje z’n rug recht maar de druk uit de Kamer neemt toe. De baas van De Nederlandsche Bank was er als de kippen bij om te vragen om loonmatiging om de inflatie in toom te houden. Goeroe’s als Geldsnor roepen op om NU (!!) te gaan isoleren, een warmtepomp te nemen en elektrisch te gaan rijden.

Allemaal dingen die ik aan het voorbereiden ben. Maar wel in mijn eigen tempo. Ik vind het nu juist niet het moment om overhaaste acties te ondernemen. Het was al vrijwel onmogelijk om de vakmensen te vinden die ik nodig heb. En die zullen nu helemaal niet meer bereikbaar zijn met alle mensen die wel in paniek gaan bellen om NU de dingen te doen waar je beter iets langer over na kunt denken.

Beter rustig blijven nadenken. Want een foutje is snel gemaakt, sommige keuzes zijn vrijwel onomkeerbaar, en écht verduurzamen doe je op het moment dat je significante keuzes maakt in je leven. Niet mijn woorden, wel die van een goeroe.

Wellicht huur ik straks CheesyFinance in om mijn thuisbatterij te installeren, als hij in de tussentijd zijn eigen huis er niet mee opgeblazen heeft… Maar voor de rest ga ik gewoon door in mijn eigen tempo. Al onthoud ik wel de (herhaalde) les van deze oorlog. Onafhankelijkheid is goed.

En ja, ik verwacht komend jaar meer te gaan betalen voor mijn energie. Dat kan ik me veroorloven, en ik ben me er pijnlijk van bewust dat dit niet voor iedereen geldt. Dus die mensen mogen van mij voorgaan.

Kom jij overhaast in actie?

De bevrijding van Elders

  • Bericht gepubliceerd op:
  • Berichtcategorie:Leven

Op het moment dat deze blog verschijnt gebeuren er spannende dingen in Elders. Zojuist om 0500 uur verzamelde een grote groep bewoners zich op de binnenplaats van de boerderij van buurman P. Het draaiboek is al zorgvuldig voorbereid tijdens een aantal clandestiene bijeenkomsten. Iedereen weet wat hem of haar te doen staat.

Een aantal buren heeft hun jachtgeweren bij zich. Eén groep gaat richting het bos om daar de zandpaden te bewaken. Een andere groep vertrekt richting de beek om daar te patrouilleren. Zelf ga ik met buurman P. en een aantal anderen met een graafmachine naar de toegangsweg. De enige toegangsweg tot Elders. Terwijl een aantal bewoners op de uitkijk staat bedient buurman P. professioneel de graafmachine. Hap voor hap graven we de toegangsweg uit. Er ontstaat een brede geul die de sloten aan weerszijden verbindt. Al snel stroomt die geul vol met water. Het uitgegraven asfalt en zand vormt een wal aan onze kant van de geul. We zijn afgesloten van de buitenwereld. Afgesloten van de rest van Nederland. Zelfstandig. Onafhankelijk.

We laten een wachtpost achter bij de wal. En rijden met de graafmachine terug naar de boerderij. Via mijn walkietalkie verzend ik de afgesproken code Echo Echo naar de patrouille langs de beek en naar de wachtposten in het bos.

Vol verwachting staan de bewoners op de binnenplaats van de boerderij. Een binnenplaats die verlicht wordt met fakkels. Ik klim op de graafmachine en haal een vel papier uit mijn binnenzak. Met luide stem roep ik de Volks Republiek Elders Tegen Eng Nederland (V.R.E.T.E.N.) uit. We zijn bevrijd. De Onafhankelijkheids Beweging voor de Elders Republiek (O.B.E.R.) heeft met een succesvolle guerrilla-actie het onmogelijke mogelijk gemaakt.

Achtergrond

Door een speling van de geografie en ruimtelijke planning is Elders een bijzonder plekje in Nederland. Het ligt ingeklemd tussen een aantal geografische barrières. Een beek, een bos, dat soort dingen. En er is dus maar één weg om onze buurtschap in en uit te komen. En dat biedt mogelijkheden.

Schermutselingen

We hadden niet verwacht dat we onze vrijheid zonder slag of stoot terug zouden winnen. Bij het eerste licht ga ik van de boerderij terug naar Huize Elders. Voor deze actie omgedoopt tot Elders Airport. In mijn kantoortje kruip ik achter de laptop en druk op een knop. Vanuit de gecamoufleerde basis in de achtertuin stijgt een verkenningsdrone op. De drone draait een rondje om een goed camerabeeld te krijgen van onze buurtschap. Daarna vertrekt de drone in westelijke richting. Via een zorgvuldig voorgeprogrammeerd traject zal de drone gaan patrouilleren langs de grenzen van onze republiek Elders. Ook een tweede drone stijgt op. Deze nestelt zich op grote hoogte en draait daar langzaam rond. De camera speurt de grenzen af.

Mijn walkietalkie piept. De wachtpost bij de toegangsweg vraagt om luchtsteun. Er is een politiepatrouille gesignaleerd. Met een druk op de knop stijgen er nog drie drones op. Met een bijzondere lading. Ook de patrouilledrone spoedt zich naar de toegangsweg. Op de binnenplaats van de boerderij maakt een derde patrouille zich klaar voor actie en klimt in de Landrover van buurman J. Met brullende motor vertrekt de auto richting de (voormalige) toegangsweg.

Op de camera van mijn drone zie ik twee agentjes voor hun auto staan. Hoofdschuddend staan ze te kijken naar de geul die Elders scheidt van de buitenwereld. Op de wal staat inmiddels een vlaggenmast waaraan fier onze eigen vlag wappert. Vuurrood, met een witte hand met opgestoken middelvinger.

Met de zon achter zich storten de drie drones zich op de agentjes. Die zien ze niet aankomen. Op minder dan 10 meter afstand laten ze hun lading vallen.

Die lading… Tsja…. We zitten hier natuurlijk in landelijk gebied. Buurman L. is veehouder. Als onderdeel van de voorbereidingen op deze actie heeft hij een aantal van zijn koeien op een speciaal dieet gezet. Een dieet dat zorgt voor de dunste, zuurste, meest stinkende drijfmest die je ooit gezien en geroken hebt. Met wasknijpers op onze neus hebben we met deze grondstof een aantal bommen gefabriceerd. Elke aanvalsdrone draagt één van die bommen.

Voltreffers! Twee stinkende agentjes die druipen van de bruine drab. Hun gevloek is tot in mijn kantoortje te horen. Ze rennen naar hun auto, starten de motor en rijden snel weg. Het dichtstbijzijnde politiebureau is 15 kilometer verderop. Ik hoop dat ze hun raampje opendraaien. Links en rechts in de buurtschap gaat gejuich op, want de camerabeelden van de drones werden uiteraard live uitgezonden via EldersTV. We hebben de eerste slag overtuigend gewonnen.

Eng Nederland

Het is uiteraard een grapje. Maar er zijn momenten waarop ik hier van droom. Want laten we wel wezen. Van een kabinet dat van crisisje naar crisisje hobbelt wordt ook niemand vrolijk. De boeren pruimen de BBB niet meer, de PVV’ers vinden het te langzaam gaan, fatsoenlijke VVD’ers (bestaan die nog?) vragen zich af wat ze aan het doen zijn, en de NSC is driftig op zoek naar een dragende onderbouwing van de term ‘fatsoenlijk openbaar bestuur’. En de oppositie… Tsja…. Die staat erbij en praat erover.

En ondanks alle bezuinigingen worden de overheidsfinanciën er niet beter op. Om over de giftige sfeer in de samenleving nog maar te zwijgen. Dus zo’n zelfstandige republiek hier in het paradijselijke Elders, dat lijkt mij soms wel wat.

Een mens mag dromen, toch? Politici doen niet anders!