Inmiddels is het een half jaartje geleden dat Doggy haar entree maakte in Huize Elders. Een hondje met een verhaal. Maar ook een hondje dat haar uiterste best doet om het beste uit haar leven te halen en te genieten van alle leuke dingen die ze kan doen. Mijn hart had ze al veroverd, maar ze doet hetzelfde bij alle honden en andere dieren (en de meeste mensen) die ze ontmoet.

Een half jaar Doggy in Huize Elders. En er wordt vaak geïnformeerd naar hoe het met haar is. Tijd voor meer achtergrondinformatie en een eerbetoon.

Medische historie

In de blogpost waarin ik Doggy introduceerde heb ik al iets verteld over haar achtergrond. Een rashondje met een paar aangeboren afwijkingen en daardoor onverkoopbaar en moeilijk plaatsbaar. Maar ik ben nog elke dag dolblij dat we haar geadopteerd hebben. Ja, ze heeft extra zorg nodig en dat kost tijd en geld. Maar ze lijkt nauwelijks beperkt te worden door haar medische ‘dingetjes’. Ze is blij en tevreden en heel sociaal.

Het enige dat je van de buitenkant ziet is de afwijking aan haar oogjes. Ze ziet slecht, maar heeft zich daar wonderbaarlijk aan aangepast. Ze rent rondjes door de huiskamer en struint door de tuin achter haar neus aan. Alleen het inschatten van dieptes kost haar moeite. Ze oefent altijd even voordat ze op de bank springt om zich tevreden tegen mij aan te nestelen. En de trap is een onneembare hindernis. Maar dat is misschien maar goed ook.

Ze heeft ook een afwijking aan de luchtwegen. Ze kan dan ook enorm snurken, afhankelijk van in welke houding ze ligt te slapen. Af en toe word ik ’s nachts wakker en hoor ik haar ‘zagen’. Zij slaapt beneden, wij boven. Een heerlijk rustgevend geluid. Zeker als Vriendin naast mij ook ligt te snurken. Zelf schijn ik dat ook te doen…

De belangrijkste risicofactor is haar hartafwijking, ze heeft een vernauwde longslagader. Daar is ze aan geopereerd door een hondencardioloog (ja, die zijn er). Jaarlijks moeten we met haar naar een universitaire dierenkliniek voor controle. En ze krijgt elke ochtend en elke avond een pipetje met beta-blocker, een hartmedicijn. Daar is ze aan gewend, ze laat ons het pipetje rustig leegdrukken in haar bek omdat ze weet dat ze daarna haar brokjes krijgt…

Recent heeft Doggy ons enorm laten schrikken met een aantal ‘aanvallen’. We werden ’s nachts wakker van een in doodsnood krijsend hondje. Dus we stormen ons bed uit naar haar slaapplek. Daar lag ze dan op haar zij. Het duurde niet lang, daarna stond ze op en schudde zich uit en zocht steun bij ons. Onlangs gebeurde het op een avond waar Vriendin bij was, ze rende een paar rondjes, viel neer en begon weer in doodsnood te krijsen. Ook nu duurde het niet lang, daarna ging ze gewoon mee wandelen en haar ding doen. We zijn inmiddels bij de dierenarts geweest en de zoektocht naar de oorzaak is begonnen. We hebben de jaarlijkse controle bij de universitaire dierenkliniek vervroegd om hier naar te laten kijken. De vorige eigenaren (die dit ook nog nooit meegemaakt hadden) leven intens mee met ons meisje.

Maar nogmaals, in het dagelijks leven lijkt ze weinig te merken van al deze beperkingen. Het is een vrolijk en sociaal en actief hondje.

Een hondje met karakter….

Vriendin is opgegroeid met honden, en volgens haar is Doggy het eerste hondje dat ze meemaakt met een ochtendhumeur. We vermoeden dat het met haar hartproblemen te maken heeft dat ze ’s ochtends wat traag opstart. Nadat ze haar medicijnen gekregen heeft verandert ze overigens in een enorme stuiterbal, die een kwartier rond raast en over ons heen klautert voordat ze rustig tussen ons in gaat liggen.

Doggy is een babbelbox. Ze babbelt en bromt en pruttelt de hele dag door. Ik vind het heerlijk. Maar tegelijkertijd houdt ze zelf niet van lawaai of onrust. Toen we de timmerlieden over de vloer hadden voor de vervanging van onze kozijnen was ze dat al snel beu. En kroop weg onder de bank of in haar bench, haar ‘veilige plek’. Druk brommend en mopperend en verstoord kijkend, dat dan weer wel.

Ons Hondje was een moeilijke eter. Deed rustig meerdere dagen over een bakje brokjes, net zolang tot we er lekkere dingen bij deden. Zo niet Doggy. Zij wordt gedreven door eten. Na de ochtend- en de middag-wandeling rent ze rondjes om ons heen, blaffend en babbelend, tot we haar het pipetje met medicijnen en daarna de (afgewogen) hoeveelheid brokjes geven. Ze is redelijk op gewicht, en vanwege haar medicijnen moet dat ook echt zo blijven. Het weerhoudt haar er niet van om de hele keukenvloer te ‘stofzuigen’ als er gekookt wordt. Het levert haar de bijnaam ‘Miss Dyson’ op.

Doggy heeft een dichte dubbele vacht. Heel anders dan het vachtje van Hondje. Maar het lijkt erop dat Doggy veel minder behoefte heeft aan mandjes of dekentjes. Die zijn er wel, maar ze vermijdt ze liever! Gewoon op de vloer, of nog liever de bank, liggen. Alleen de bench en haar ligkussen in de bench is een veilige plek. Na de avondwandeling staat ze ongeduldig voor de deur van de hal. Zodra die open gaat springt ze in haar bench. Om vervolgens pruttelend en brommend te gaan zitten wachten op het ‘voor-het-slapengaan-snoepje’. Nadat ze die in ontvangst heeft genomen rolt ze zich op en valt in slaap. Niet zelden snurkend…

Verder zien we dat Doggy sociaal onderdanig is. Ze is zich er goed van bewust dat ze een gevecht niet gaat winnen. Wel is ze nieuwsgierig naar elk ander hondje. Plat op de grond met de oortjes naar achteren kruipt ze er naar toe. En wordt geaccepteerd, of in elk geval getolereerd. Zo is ze zelfs vriendjes geworden met één van de paarden verderop in onze straat. Die regelmatig naar het hek loopt om haar te begroeten.

Dit gedrag is wel een van de redenen waarom we inmiddels weer gebruik maken van de uitlaatservice. Ik had het idee dat ze het contact met andere honden miste. Huize Elders is het eerste huis waar ze geen gezelschap heeft van andere honden. Inmiddels krijgen we regelmatig filmpjes doorgestuurd van de uitlaatdames. Filmpjes waarop ze vrolijk heen en weer rent van de ene naar de andere hond. De uitlaatdames zijn dol op haar. Net als wij.

De regelmatige verhuizingen voordat ze bij ons kwam hebben wel hun sporen achtergelaten. Bezoek is eng. Aan het begin werd bezoek regelmatig genegeerd. Wist ze niet hoe snel ze zich moest verstoppen. ‘Nemen ze me weer mee?’, leek Doggy zich af te vragen. Het duurde een paar weken voordat ze de uitlaatservice vertrouwde. Inmiddels gaat het iets beter tussen Doggy en bezoek. Maar ook tripjes in de auto zijn nog niet erg populair. Vaak zit ze hijgend van de stress op schoot.

Ja, en onze werkdagen vindt ze niet leuk. Veel te lang alleen zijn. We doen ons uiterste best om dat te beperken tot maximaal twee dagen per week. Op mijn thuiswerkdagen ligt ze graag de hele dag op mijn schoot te slapen. Ze past precies op mijn schoot onder het werkblad. En dat is heel rustgevend, en daar profiteren mijn collega’s dan weer van.

Uitgaven

Ons Hondje mocht de laatste jaren van zijn leven alleen nog maar speciaal dieetvoer. Per dag ging er een blikje doorheen dat € 3,75 kostte. Doggy is goedkoper. Ze krijgt goede brokken, en mag maar 90 gram per dag. Dat betekent dat we ruim een maand doen met een zak van drie kilo.

En ik schreef al dat we toch weer de Uitlaatservice ingeschakeld hebben. Die neemt haar drie dagen per week mee, alle werkdagen behalve mijn vaste thuiswerkdag. Vriendin is van plan om ook een vaste thuiswerkdag in te voeren. Dan hoeft Doggy nog maar twee dagen per week mee. De kosten voor de huidige drie dagen per week zijn iets meer dan € 300 per maand.

Nieuw in onze huisdierkosten is de Trimsalon. Door de dubbele vacht mag Doggy niet getrimd worden, ze moet geplukt worden. Een arbeidsintensief proces dat zelfs voor onze veredelde bosmarmot anderhalf uur kost. De prijs is er ook naar, € 80 per plukbeurt. Ongeveer drie keer per jaar.

En we hebben natuurlijk de vaste medische kosten. Elke twee maanden komt er een flesje met hartmedicijnen uit de dierenapotheek van de universiteitskliniek. Vijftig milliliter voor € 65. Een koopje voor de levenskwaliteit van Doggy. En de zoektocht naar de oorzaak van haar aanvallen zal ook nog geld kosten. De eerste dierenartsrekening was € 270, bloedonderzoeken zijn duur. En dan is onze dierenarts nog gewoon zelfstandig, en niet eens onderdeel van een van de grote graaiketens.

Tenslotte

Doggy is inmiddels een volwaardig lid van ons huishouden, dat moge duidelijk zijn. Huize Elders zal altijd ook het huis van Hondje blijven, maar het is nu ook het huis van Doggy. De foto’s van onze beide hondjes staan naast elkaar op de schoorsteenmantel. De ene mis ik nog regelmatig, de andere zou ik voor geen goud meer willen missen.

Hoe is het met jouw huisdier?