Naar aanleiding van mijn blog-posts over de FIRE-status en de begroting voor 2026 kreeg ik een vraag van Luxe Of Zuinig. De vraag was hoe ik om wil gaan met het opmaken van de pot met geld.
Zoals Luxe Of Zuinig terecht constateert hebben wij geen kinderen, dus het in stand houden van de pot is niet perse nodig. En onze huidige ruime maandelijkse bijdrage betekent dat de pot alleen maar verder zal groeien. Daardoor hebben wij een zeer grote kans dat de pot nooit echt grote deuken gaat oplopen.
Formaliteiten geregeld
Dit is inderdaad wel een vraagstuk dat mij bezighoudt. Ook omdat ik niet van plan ben om mijn levensduur tot het maximale te rekken. Kwaliteit van leven is belangrijker dan lengte van het leven. Ook daar heb ik al lang en diep over nagedacht en er ook al mijn maatregelen voor getroffen. Als er lijden in zicht komt, of het is genoeg geweest, dan gaat de stekker er gewoon uit.
Ook werk ik nog steeds minimaal één keer per jaar mijn Achterblijversdocument bij. Recent heb ik het zelfs uitgebreid met een compleet draaiboek voor mijn uitvaart. De aanleiding was een aantal uitvaarten in de afgelopen jaren. De meeste van een soort die ik absoluut niet voor mijzelf zou willen. Toen ik er dus één trof die me wel aansprak (eenvoudig, kort, de borrel met bittergarnituren na afloop was het belangrijkste onderdeel) heb ik het draaiboek toegevoegd aan mijn document. Ik hoop nog steeds dat het niet heel snel nodig gaat zijn, maar dan is het er in elk geval. Hoeven de nabestaanden daar geen tijd en energie in te steken.
Al sinds 2013 hebben Vriendin en ik allebei een testament dat de financiële nalatenschap regelt. We willen daar nog wat dingen aan bijstellen, maar dat staat niet echt hoog op onze prioriteitenlijst. Iets met struisvogels en zand en een kop.
De strategie
Tsja. Die pot met geld. Ook een luxe-probleem natuurlijk.
Ons idee is nog steeds dat die pot geld echt wel voor een groot deel op gaat. Vriendin is 6,5 jaar jonger dan ik ben, en we willen eigenlijk tegelijk stoppen met werken. Daar moet dus 6,5 jaar extra overbrugd worden totdat haar pensioenpotten beginnen met uitbetalen. Vriendin sputtert heel erg tegen dat ze dat allemaal zelf moet kunnen, en emancipatie en slimme meiden die op hun toekomst zijn voorbereid en economische zelfredzaamheid en zo. Dat is allemaal waar en zeer te waarderen, maar stilletjes hoop ik toch dat ze op enig moment ook een stukje van mijn pot accepteert om zelf eerder te kunnen stoppen. Samen stoppen is veel leuker!
En eigenlijk mag die pot ook al wel grotendeels leeg zijn als die pensioenpotten beginnen met betalen. We hebben allebei al meer netto-pensioen opgebouwd dan we nodig hebben voor onze huidige levensstijl. We zijn erg nieuwsgierig naar de verrassingen die het ABP voor ons in petto heeft bij de overgang naar het nieuwe pensioenstelsel. We hopen natuurlijk op net zulke mooie berichten als bij sommige andere fondsen, maar dat weten we eenvoudigweg nog niet.
Als het tegenvalt en als de pensioenaangroei de komende decennia geen gelijke tred houdt met de inflatie, dan is het natuurlijk wel handig als er nog wat vermogen over is. Eind 2026 wordt een belangrijk ijkmoment. Dan weten we hoe ons pensioen bij het ABP er in het nieuwe stelsel uitziet.
Leven nadat het betaalde werk stopt
Bijna drie jaar geleden schreef ik al over mijn plannen nadat het betaalde werk stopt. Leven van dividendinkomen, aangevuld met de verkoop van kleine plukjes beleggingen als dat nodig is. Neveninkomen alleen als het bijbehorende werk héél erg leuk is, maar het zou niet iets moeten zijn dat nodig is.
In de financiën heb ik vooral ruimte gemaakt voor verduurzaming. Huize Elders beter achterlaten dan we het aantroffen. Maar ook ruimte voor leuke dingen. We (ik vooral) hebben nog maar een heel beperkt aantal wensen qua grote reizen. Ik zou graag nog eens naar zuidelijk Afrika om de grote wilde dieren te zien voordat wij mensen ze definitief uitroeien in onze oneindige domheid en hebzucht. En ik wil graag nog een keer terug naar het Verre Warme Land om een deel van de as van Hondje uit te strooien. Maar daar houdt het dan wel op. ‘Building the life that you don’t need vacation from’ is niet voor niets de ondertitel van deze blog.
De reserve voor de laatste fase
Ons huis is het potje voor de laatste fase van het leven. De realiteit gaat zijn dat we hier niet eeuwig kunnen blijven wonen. Op enig moment kunnen we de tuin niet meer aan. Dat was voor de vorige bewoners van Huize Elders ook de reden om te vertrekken, met pijn in hun hart.
Als we hier weggaan komen we in een andere levensfase. Een fase waarin het waarschijnlijker wordt dat we meer zorg en ondersteuning nodig hebben. Ouders met kinderen hebben dan de illusie dat de kinderen voor hen zullen zorgen. Wij hebben die kinderen illusie niet. Wij zullen die zorg en ondersteuning in moeten kopen. Net als die nu nog hoopvolle ouders.
Op dat moment zijn er nog onze pensioenuitkeringen, mogelijk een restje vermogen, en de netto opbrengst (verkoopwaarde -/- eventuele resthypotheek) van Huize Elders. Dat zou genoeg moeten zijn.
Zoals ik al schreef, het is niet mijn bedoeling om het leven zo lang mogelijk te rekken. Er komt een moment dat ik de stekker eruit wil trekken. Daarom heb ik mijn wilsverklaringen. De boel onnodig rekken en lijden met bijbehorende hoge zorgkosten? Niet als het ook maar enigszins aan mijzelf ligt. Die pot voor de laatste fase gaat dus met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid groot genoeg zijn.
Wat er overblijft…
Er zal dus nog wel wat geld overblijven nadat wij dood en gecremeerd / geresomeerd zijn. Wat daarmee gebeurt? Dat staat in ons testament. En dat maakt mij dan eigenlijk ook geen donder meer uit. Ik hoop dat de mensen en/of organisaties die ik tegen die tijd iets nalaat er mooie en nuttige dingen mee zullen doen.
Hoe heb jij de dingen geregeld voor de volgende levensfasen?
Testament hebben we. Een levenstestament hebben we nog niet. Aangezien we pas in de veertig zijn, hopen we dat nog lang niet nodig te hebben. Tja. Kleine kans natuurlijk dat we het mis hebben, wat dat betreft. Hopelijk niet.
De WLZ dekt indien nodig ook veel zorgkosten, voor een eigen bijdrage. Woon je thuis, dan is die eigen bijdrage maximaal 1115 euro per maand, hoeveel inkomen en vermogen je ook hebt. Woon je in een verpleeghuis, dan is het maximum 2900 euro (maar dat bij een inkomen van boven de 80.000 euro per maand of bijvoorbeeld bij een inkomen van 50.000 euro maar ook een vermogen van 500.000 euro. Dus dat betaal je dan grotendeels van je inkomen.
dag mijnheer Elders,
U weet toch dat als je niks meer kunt maar nog wel telefoneren, dat er overal mannetjes en vrouwtjes zijn die tegen betaling, dat wel, hulp bieden?
Ja maar, die tuin van jullie!
Ja maar, het huis moet ook schoon, ook aan de buitenkant! Opmerkingen die wij vaak krijgen. Als ik dan de telefoonopmerking maak dan zegt men: ja maar, dat kost geld!
Natuurlijk, de auto ook en nieuwe schoenen. Daar is geld ook voor.
Je staat versteld hoeveel jonge mensen geld willen verdienen en hoe er daarnaast bedrijven bestaan waar je hulp kunt inroepen. Ook wij, reeds bejaard, leveren zachtjes in. Dus komen er dan betaalde hulpkrachten zodat we kunnen blijven genieten van huis en tuin en ons leven hier.
Het huis is bejaardenproof en vooral de moestuin past zich jaarlijks aan zodat ik er in kan blijven werken en vooral biologisch uit kan eten.
Van alles zelf doen tot echt niks meer kunnen, zit nog een heel groot stuk elastiek.
Blijf genieten!!
groet Ien
Wat u beschrijft is voor mij ook een mooi uitgangspunt. Wij hebben geen kinderen, en ik wil ook zo lang als mogelijk is , en indien nodig, zelf hulp inkopen , en in ons huis blijven wonen.
Dat hebben jullie netjes geregeld. Als alleenstaande neem ik aan dat de gemeente mijn overlijden afhandelt. Als er wat over is van mijn vermogen zal dit in de staatskas gaan. Geen idee eigenlijk, misschien wel interessant om eens wat uitzoekwerk te doen.
Hallo WT, de gemeente zal kijken of de verdere familie de kosten van de uitvaart zal kunnen en willen dragen.Dat kunnen broers of zussen zijn of neven en nichten. Wie de opdracht geeft, betaalt.
Bedankt voor je reactie Meneer Elders!
Ik had niet anders verwacht dat je erover na had gedacht ;-). Maar het is niet zo een vastomlijnd plan. Daar ben ik blij om, om te horen want de toekomst kan je maar beperkt plannen. Met als bonus dat het mij ook een goed gevoel geeft omdat ik ook nog enorm in dubio ben hoe ik dit nu goed moet aanpakken. Wij hebben dan wel de kinderen, maar zoals je terecht opmerkt. Als ze besluiten ver weg te wonen dan kan ik uiteraard niet verwachten dat zij mij gaan verzorgen. Een hoop is daarmee bij ons ook onzeker want wat gaan de zorgkosten tegen die tijd doen? Nou goed. Heel veel vraagtekens die jij ook uiteraard zal hebben.
Qua vrouwlief die zelfstandig wil zijn herken ik ook een hoop in. Mijn vrouw wil haar eigen boontjes doppen, maar heeft daarnaast geen enkele ambitie op dit moment om te stoppen met werken. Dat geeft mij meer perspectief en kansen, maar zoals je zelf ook aangeeft. Samen stoppen is leuker.
Een hoop onzekerheden, maar ook een hoop is ingecalculeerd. Bij jouw zie ik hetzelfde en dat is fijn om te lezen. Ik ben in ieder geval benieuwd naar je verdere keuzes en je reis voorwaarts. Het zijn compleet andere vraagstukken dan de opbouwfase vind ik zelf met ook een hoop, onbeschreven, zaken. Waarbij het lastigste nog is de persoonlijke emotie. Te lezen erover geeft mij ook weer inspiratie en leerpunten. Bedankt!
Hier ook een plan voor later, er is geld en er is een testament. Er zijn geen kinderen dus hulp moet worden ingekocht. Eerder stoppen met werken staat ook op het lijstje, net als zelf beslissen wanneer het klaar is. Wij willen ook niet onnodig lijden dus ook daar wel al plannen voor en ideeën over. En net als bij jou hoop ik dat de goede doelen die mijn geld krijgen als mijn man eerder overlijdt dan ik, er goede dingen mee doen. Maar daar maak ik me verder niet druk over, want ik ben er dan niet meer.
Mijn streven: Genoeg om zonder zorgen 100 te kunnen worden. Liefs maak ik er zoveel mogelijk zelf gebruik van maar zou er wat overblijven dan is dat ook prima. Ook ik, gewend om de regie te houden, wil dat ook wat betreft het laatste stukje. Dus is wat ik wel en niet wil is gevat in (levens) testament en wilsbeschikkingen en een besloten uitvaart in kleine kring in de koffie kamer van het crematorium met koffie/thee e.d. en een lekkere punt vlaai met wat kleine hapjes. Daarna door naar mijn favoriete zaak om met lekker eten en wat drinken het geleefde leven te vieren.
Toch wel LIMBURGSE vlaai, hoop ik?
Zeker
Bedankt voor deze post en de link naar de eerdere post over het achterblijversdocument! Toevallig hebben mijn man en ik het er een week geleden over gehad dat we zoiets ook maar eens moeten opstellen. Een testament en levenstestament hebben we wel al, inclusief euthanasieverklaring, en we hebben het ook al globaal gehad over hoe de uitvaartwensen eruit zien maar dit is een hele nuttige aanvulling hierop. Mijn huisarts was nogal verbaasd toen ik met mijn levenstestament kwam aanzetten om het aan mijn dossier te laten toevoegen, ik ben namelijk op dit moment niet ziek en er is geen sprake van uitzichtloos lijden. Het blijkt dat niet veel mensen dit onderwerp proactief ter sprake brengen. We hebben het over mijn wensen en denkwijze gehad en afgesproken dat we het er eens in de zoveel jaar weer over hebben zodat ze een goed beeld blijft hebben bij wat mijn wensen zijn. Het document zelf geeft namelijk geen garantie op het moment dat het telt. In combinatie met een goede behandelrelatie met de arts die weet dat het om een langdurige wens gaat, maakt wellicht de kans groter dat ze de wens ook uitvoeren als het nodig is.
Graag gedaan! En ik herken wat je schrijft over de verbaasde reactie van jouw huisarts. Diezelfde verbazing had mijn eigen huisarts. Ik ben dan weer verbaasd dat zo weinig mensen de mogelijkheden benutten die we hebben in ons land. Maar misschien is de dood nog wel een groter taboe-onderwerp dan persoonlijke financiën…