Inmiddels ben ik bijna 56 jaar oud. En als ik terugkijk op de afgelopen decennia dan ben ik ronduit teleurgesteld. Dit is geen vooruitgang. De wereld had vriendelijker moeten zijn dan ‘ie in werkelijkheid is.

Zo lang als ik me kan herinneren leven wij mensen met de aanname dat de volgende generatie het beter zal hebben dan wij. Niet perfect, maar wel beter. Beter onderwijs, betere kansen, Een passend en betaalbaar huis. Kwalitatief goed voedsel zonder dat je je bij de kassa een hoedje schrikt. Warmte en elektriciteit zonder dat je je zorgen moet maken of je de rekening wel kunt betalen. Een baan die je genoeg betaalt om van te leven en een beetje te sparen. Zorg die er is als je ziek, gehandicapt, werkloos of (oh schrik) oud wordt. Misschien zelfs genoeg geld om wat lol te maken in het leven. Stel je voor.

Maar als ik dan naar onze huidige wereld kijk dan ben ik toch wel een beetje teleurgesteld. En dat komt niet omdat de jeugd zulke gekke dingen doet. Behalve misschien op vetfietsen rijden, dat is echt een onvergefelijke stommiteit. Maar de meeste jongeren zijn OK.

Alleen, wij, de ouderen, laten een ongelofelijk en nodeloos ingewikkelde wereld achter. Nog even los van al die stommiteiten die we uitgevreten hebben met onze leefomgeving. Teveel mest, teveel gif, teveel ruimte voor activiteiten die te weinig waarde toevoegen aan de economie. En dan heb ik het niet alleen over boeren maar ook over enorme logistieke dozen die het landschap vervuilen.

Maar goed, die ingewikkelde wereld.

Een betaalbaar huis. Hoe dan? We bouwen er al heel lang minder dan er nodig zijn. En nee, dat ligt niet aan asielzoekers, maar wel aan het feit dat we steeds ouder worden en steeds vaker een eenpersoonshuishouden zijn. Reken het maar eens na als je dat niet gelooft. Een huis is een investering, en dan pas een thuis. Ook ikzelf moest heel veel jaren beleggen voordat mijn vermogen niet meer afhankelijk was van die verschrikkelijke eigen woning.

Basis dienstverlening is tegenwoordig bedoeld om winst te maken. Energie. Water. Internet. Zorg. Vooral die. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Mensen hebben een baan en hebben toch moeite om hun huur te betalen. Laat staan een woning te kopen. Mensen stellen het krijgen van kinderen uit omdat ze het niet kunnen betalen. Ik heb zelf een pestpokkehekel aan kinderen (want druk en lawaai), maar ze zijn wel nodig om mij straks te verzorgen als ik in een bejaardenhuis zit. Mensen in een welvarend land als Nederland maken zich zorgen over de betaalbaarheid van de boodschappen, over de vraag of ze ooit een eigen huis zullen hebben. En ondertussen wordt een klein groepje mensen ultrarijk. En voor jou en mij is de kans dat je moet vluchten of op een andere manier de negatieve gevolgen van klimaatverandering ondervindt groter dan de kans dat je miljardair wordt.

Ik weet het, elke generatie denkt dat de wereld volledig naar de kloten gaat. Ook ik denk dat. Maar ik wil er niet in blijven hangen. Ik kan het niet veranderen, en richt mij gewoon op mijn eigen stukje wereld hier in Elders. En ik weet het ook wel. Er is nog heel veel vriendelijkheid en medemenselijkheid op deze wereld. Creativiteit. Humor. Fatsoen.

Maar sociaal en economisch?

Dat hadden we echt beter moeten doen. Ons land wordt rijker maar gewone mensen merken daar te weinig van. Kunnen niet meer voorzien in hun normale behoeften. Is dat dan wat we ‘vooruitgang’ noemen?

En uiteraard geloof ik niet in het paradijs. ‘De ideale wereld’ bestaat niet. In elk geval niet zolang er types als Poetin, Trump, en Xi Jinping rondlopen op deze planeet. Zolang we ons bang laten maken en stemmen op extreemrechtse types met zogenaamde simpele oplossingen voor complexe problemen. Maar ik rekende wel op een samenleving die rijk genoeg is om te zorgen dat de meeste mensen een normaal leven kunnen leiden, Die ervoor zorgt dat er niet miljoenen mensen financiële zorgen moeten hebben. Ik ben oud genoeg om op dit punt teleurgesteld te zijn.

En ja. We hadden de mogelijkheid. We wisten wat er nodig was om iedereen een fatsoenlijk leven te geven. Dat weten we nog steeds. Maar op een of andere manier doen we het niet. Het lukt ons, de mensheid, niet om te beslissen dat een gemiddeld mensenleven meer waard is dan het creëren van een paar extra miljardairs die vervolgens denken dat ze weten wat goed is voor de wereld.

En ik doe er ook gewoon aan mee hoor. Ik beleg niet groen, blijf zelfs ver weg van fondsen die de ESG-criteria toepassen. Want het rendement zit in alles wat bijdraagt aan het vernietigen van de mensheid en de planeet Aarde. Dat is blijkbaar waar wij, de destructieve diersoort mens, toch het beste in zijn.

En misschien ben ik inmiddels oud en rijk genoeg om de rest van mijn leven ‘links’ te stemmen? Want dat is waar de medemenselijkheid thuishoort, toch? Maar ja, wat is ‘links’ nog in het huidige politieke spectrum?

Wat draag jij bij aan de vernietiging van onze planeet?