Afgelopen week kreeg ik een mail van een lezer. Het duurde een paar dagen voordat ik die mail tegenkwam, want ik had last van een aanval met ‘comment-spam’, dus ik moest me eerst door een paar honderd comment-meldingen in mijn mailbox heen worstelen voordat ik zijn mail tegenkwam…

Lezer L. is in 2021 passief gaan beleggen en dat bevalt goed. Zijn beleggingshorizon is nog zeker 20 jaar. Maar hij vraagt zich af wat er gebeurt als er over bijvoorbeeld 15 jaar, met tegen die tijd een forse beleggingspot, een dip komt van zeg 40 procent. Hij vraagt zich af hoe ik omga met mijn beleggingsrisico.

Het beleggingsrisico… Na veertig jaar beleggen (en met inmiddels de forse pot) is het nog steeds iets wat ook mij bezighoudt. Twee jaar geleden heb ik daar eens een uitgebreidere blogpost aan gewijd. Wat ik daar schreef is nog steeds onveranderd. Maar met een paar aanvullende observaties.

Risico is een persoonlijk iets. Het zit tussen mijn oren. Maar dat betekent ook dat er iets van gewenning optreedt. De afgelopen vijf jaar heb ik twee substantiële dalingen gezien. De COVID-dip in het voorjaar van 2020, en de Trump-slump eerder dit jaar. Met name die laatste was vrij heftig. Procentueel, maar ook in absolute getallen. Voor mij ging het om meerdere jaarsalarissen die in een paar weken van mijn portefeuillewaarde af gingen. En die er, miraculeus, inmiddels ook weer gewoon bijgekomen zijn. Ik heb een rotsvast vertrouwen dat de markt toch wel weer omhoog gaat. Kan kort duren, kan lang duren, maar de weg is omhoog.

Bij dit besef helpt mij ook dat ik weet dat ik nooit alles in één keer ga verkopen. Als ik stop met werken verkoop ik periodiek plukjes, om te voorzien in mijn behoefte aan cash geld en als aanvulling op mijn dividendinkomen. De rest (het merendeel) blijft gewoon staan zodat de tijd z’n helende werk kan doen. Want het blijft allemaal papieren geld, tot het moment dat je verkoopt. En een daling van de beurs is alleen een probleem als je nu alles moet verkopen. Zelfs als ik stop met werken heb ik nog steeds een eeuwigdurende beleggingshorizon, al zal de portefeuille dan in kleine stapjes kleiner worden.

Ik probeer zo min mogelijk naar de waarde van mijn portefeuille te kijken. Eigenlijk doe ik dat alleen nog bij het maken van mijn kwartaalupdates. Dat helpt mij ook in mijn gemoedsrust. En het helpt me om niet in paniek te raken, en af te wijken van mijn strategie van kopen-en-vasthouden.

Uiteraard ben ik me ervan bewust dat er een einde kan komen aan het eeuwigdurend lijkende stijgen van de beurzen. Er kan een nieuwe en ergere pandemie komen. Een derde wereldoorlog. Apocalyptische rampen die we zelf veroorzaken door niet goed voor onze planeet Aarde en het klimaat te zorgen. Maar daar kunnen wij individuen toch bijna niks aan doen. En dan heb ik altijd nog mijn moestuin….

Baal ik als ik zie dat mijn portefeuille stevig daalt? Ja, natuurlijk nog steeds een beetje. Maar het maakt niet meer dat ik overweeg om mijn strategie los te laten. Het wordt steeds makkelijker om gewoon door te gaan. Risico went. Voor mij in elk geval wel. Dat zal overigens niet voor iedereen gelden. ZuinigAan bijvoorbeeld merkte dat ze er heel slecht tegen kon, en heeft haar beleggingen verkocht. En dat snap ik ook.

Eerder dit weekend las ik een interessant artikel in mijn lijfblad The Economist dat ook raakt aan dit onderwerp. Het artikel bespreekt een recent onderzoek van Rob Arnott van Research Affiliates (een investeerder), en Edward McQuarrie van Santa Clara University. Zij stellen een nieuwe benadering voor het beprijzen van investeringen voor, waarbij de focus verschuift van risico naar angst. Traditioneel wordt in de financiële wereld veel nadruk gelegd op het meten en beheren van risico’s bij investeringen. Maar hun onderzoek suggereert dat de emotionele reacties van beleggers, vooral angst, een grotere invloed hebben op de markten en rendementen dan eerder werd aangenomen.

De auteurs stellen dat angst een krachtige drijfveer is die de beslissingen van beleggers beïnvloedt, wat leidt tot marktschommelingen die niet altijd in lijn zijn met fundamentele economische indicatoren. Het artikel benadrukt dat markten geen vaste wetten volgen, en dat het begrijpen van de rol van angst cruciaal kan zijn voor succesvolle beleggingsstrategieën. Dit is een van de redenen dat ik ook al jaren de VIX-index, ook wel bekend als de ‘Fear Index’, volg.

Risico. Angst. Wat ze gemeen hebben is dat het niet-rationele factoren zijn…

Hoe kijk jij naar risico’s?