Van den vos Reynaerde

Een heel verdrietig verhaal dit keer. Want leven op het platteland is niet alleen maar leuk. Heb je geen zin in een verdrietig verhaal en verdrietige beelden, sla deze blogpost dan maar over…

Elke week is het weer spannend wat er opduikt op mijn wildcamera, en af en toe deel ik wat beelden met jullie. Reeën, marters, een vos, een das, allemaal min of meer regelmatige bezoekers van ons weiland en onze composthoop. Ik geniet daar enorm van.

Maar onlangs even wat minder. Het begon op een woensdagavond. Vriendin liet ’s avonds laat Doggy uit en hoorde een zacht gerinkel achter onze tuin. Toen ze dichterbij kwam verwijderde het geluid zich.

Ze vertelde mij erover toen we ’s ochtends wakker werden. Nieuwsgierig geworden bekeek ik de beelden van de wildcamera. En zag iets waar ik heel verdrietig van werd, en ook meer dan een beetje boos. Op de beelden strompelde een vos door ons weiland met een object aan zijn of haar linkervoorpoot. Zeer waarschijnlijk een klem.

Van het kastje naar de muur…

Meneer Elders en Vriendin kunnen slecht tegen leed. Dus kwam er actie.

Ik belde de regionale dierenambulance. Die vonden het ook een verschrikkelijk verhaal. Maar helaas konden die niet helpen, ze hadden geen vangkooien voor dieren van deze omvang. Als we wisten waar ‘ie zat en/of de vos zouden vangen dan wilden ze ‘m wel ophalen en naar een gespecialiseerde opvang brengen.

Dus belde ik 144 Red Een Dier. Want volgens de PVV moeten dieren in ons land wél geholpen worden. Dan kom je uit bij de dierenpolitie. Maar ook die konden niet helpen. Er werd wel een notitie gemaakt want klemmen zijn verboden. Maar daar heeft zo’n vos natuurlijk niets aan, aan een notitie.

Ik belde de gemeente. En sprak met de medewerker natuurbeheer. Die vond het ook een verschrikkelijk verhaal. En ging contact zoeken met faunabeheer.

En ik sprak met een paar buren of zij opties zagen. Maar veel mensen in het buitengebied hebben hobbymatig kippen. En die zijn niet zo dol op vossen.

En toen werd het stil. Niemand reageerde meer. Ik doorzocht ons weiland en het oude stalletje achterin het weiland, maar vond de vos niet. De daaropvolgende nachten dook het arme dier ook niet meer op de wildcamera op. We vreesden dat de vos een rustig plekje had gezocht en gestorven was. Ik was een beetje verdrietig. En ook een beetje gefrustreerd dat het zo moeilijk was om hulp te vinden.

Deel 2

Een weekje later. Een thuiswerkdag. ’s Ochtends rond 07.30 uur zag ik vanuit mijn ooghoek wat bewegen in het weiland. De vos. Mijn hart maakte een sprongetje. Maar mijn gevoel veranderde al snel toen ik zag dat het beestje nog steeds hinkte. Nog steeds een klem aan zijn of haar pootje. Hinkelend scharrelde het beest langs de rand van het weiland, waarschijnlijk op zoek naar voedsel.

Het dier verdween achter een stel struiken aan het eind van het weiland. En ik belde Vriendin voor overleg. Ik stond op het punt om dan maar zelf een vangkooi te bestellen. Vriendin en ik samen deden wederom het hele riedeltje aan telefoontjes. Zochten contact met de lokale wildbeheereenheid. En Vriendin kreeg ook van 144 de toezegging dat zij contact zouden opnemen met de wildbeheereenheid.

In de loop van de dag werd ik gebeld door iemand van de wildbeheereenheid, en bespraken we de opties. Vangen zou moeilijk worden. En het arme beest liep natuurlijk al meer dan een week met dat ding aan zijn of haar poot. Op deze manier zou de vos een langzame hongerdood sterven. Er werd contact gelegd met één van de jagers van de wildbeheereenheid. Die avond pakte een jachthond het spoor op in ons weiland…

Nog een kans

…En raakte het ook weer kwijt. Het zoekgebied werd uitgebreid, maar geen spoor meer van de vos. Er werd een voederplek ingericht. Alle wildcamera’s in de buurt werden op scherp gezet.

En twee dagen later zag ik de vos weer op mijn wildcamera. Om 03.15 uur in de ochtend. Na overleg met enkele buren en contact met de wildbeheereenheid werd er een vangkooi afgeleverd en kregen we instructies. Ik stelde de vangkooi op en voorzag deze van aas. Een wildcamera werd erop gericht.

Op de eerste ochtend zeg ik vanuit onze tuin met mijn verrekijker dat de vangkooi dicht zat. Verwachtingsvol liep ik er naartoe, om een ietwat beduusd egeltje vrij te laten.

Die avond hebben we de vangkooi opnieuw voorzien van voer en op scherp gezet. Om de volgende ochtend een heftig blazende kat van een van de buurtbewoners vrij te laten. En sindsdien bleef de vangkooi leeg. Elke avond vulde ik het lokaas aan, en elke ochtend lag alles er onaangeroerd bij. Geen waarnemingen meer van de vos. 😢

Afgelopen weekend zijn we gestopt met zoeken, en hebben we de vangkooi weggehaald. Al meer dan een week geen enkele waarneming meer van de vos.

Reflectie

Van den Vos Reynaerde wordt algemeen beschouwd als een hoogtepunt in de Middeleeuwse Nederlandse literatuur. Wat mij betreft een schril contrast met het dieptepunt in medemenselijkheid richting dieren en mensen in nood dat ik in onze huidige samenleving zie.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze episode met de vos totnogtoe het ingewikkeldste vind wat we hier meemaken. Ik probeer realistisch te zijn. De kans dat de vos nog leeft, bijna drie weken na de eerste waarneming met de klem aan de poot, is niet heel groot. Maar het zijn slimme en taaie beestjes. Dus wie weet.

Zelf ben ik verdrietig en teleurgesteld dat het zo moeilijk bleek om hulp te vinden in deze situatie. Vraag me ook af of ik genoeg geprobeerd heb om dit arme beest te helpen. Of het toch niet mogelijk was geweest om het dier te vangen. Wie zet er nou anno 2026 nog dit soort klemmen, vragen zelfs de jagers zich af.

Dus als jullie me zoeken zit ik even in een hoekje een traantje te plengen voor deze arme vos. Want wie zijn nou de beesten in deze wereld?